De bubbel

Ik probeer wanhopig in de bubbel te blijven. Ik klamp me vast aan de bubbel. Wil er niet uit, wil niet denken aan het niets dat me te wachten staat. En tegelijk het alles, dat open voor me ligt. Maar waar ik wel iets voor moet doen. Ik heb er de kracht nog niet voor. Wil zo graag in de bubbel blijven. Onze camping de Wereld was negen weken lang onze bubbel. Een bubbel waarin we vrij, gelukkig, in de natuur, Corona proof en sámen waren. Samen zó lang in een bubbel zitten, schept een bijzonder hechte band. Een band met vrienden, die allang vrienden waren, maar nu ineens ook collega’s. Een band met nieuwe, veelal jonge, mensen, die samen met jou een pop up camping runnen. Een band met totale vreemden, die je sneller leert kennen op vakantie en niet langer vreemden meer zijn. Een sociale bubbel van 3,4 hectare in de buitenlucht, waar Corona even niet lijkt te bestaan. Er is voldoende ruimte om afstand te houden en toch heel dichtbij te komen. Negen weken lang bestaat de buitenwereld niet. Het laatste weekend, het personeelsweekend bestaat uit heel veel lachen en heel veel tranen. Het besef dat dit het einde is. Jonge mensen, die ons vragen om ze te adopteren. Niet loslaten bij het afscheid nemen.

De enorme bende thuis, spullen die al weken wachten opgeruimd te worden. Stof en spinnenwebben, die me smeken weggehaald te worden. De stofzuiger die kapot is en werkeloos nutteloos staat te wezen. De campingmodder op de witte trap zonder stofzuiger. De Tikkies van mijn kinderen die ik niet kan betalen, omdat het gewoonweg niet op de rekening staat. Het UWV, dat van alles van me wil. Het piekeren ’s nachts over of ik met schrijven mijn geld kan verdienen. En hoe dan? De bittere keiharde werkelijkheid doet veel te veel zeer.

Dus uitstellen, die werkelijkheid. Vasthouden aan de bubbel. Vasthouden aan de mensen die de bubbel vertegenwoordigen. Onze groepsapp Wereldnieuws bericht bijna onverminderd door. Smeekbedes om constante reünies op het Waalstrandje Veur Lent. Juist op die locatie vanwege ons festival ’t Eiland, dat ook erg gemist is dit jaar. Juist met deze mensen, omdat we camping de Wereld samen kennen en zo missen. Iedere dag weer een kleintje reünie. Praten over de echte grote reünie, zodra dit weer mogelijk is. Dromen over eventueel een camping de Wereld volgend jaar.

Ik mijd de stad, de straten en de mensen. Mensen die me vragen hoe het was op de camping. Die denken te snappen dat we een fijne zomer hebben gehad, door alle foto’s en verhalen. Maar die er eigenlijk niets van snappen. Je had erbij moeten zijn! Alsof ik iemand uit kan leggen, die geen onderdeel was van de bubbel, hoe het daadwerkelijk VOELDE in de bubbel. Die willen weten of ik nu in een gat gevallen ben. JAAA, in een heel diep zwart gat!!!

(“Je sociaal leven speelt zich af met je huishouden en die 5 extra dezelfde mensen, je vormt samen een bubbel”, legt een Vlaamse viroloog uit. “Je kiest dus 5 dezelfde mensen voor heel de familie. Voor een bepaalde periode zijn dat dus dezelfde mensen, en tegen dan zijn we die beu”.)

Neeee, ik ben mijn mede Wereldburgers nog lang niet beu!!! X

Nicole V(eiligheid)

Ik vermoed dat ze rond de vijftig is. Ze heeft lang blond haar en een zachte omfloerste stem met zwaar Zuid-Limburgs accent. Ze is klein, maar redelijk fors gebouwd, dat wel. Ze heeft een enorme tattoo van een uil op haar borst, trekt de pleister van de vers gezette tattoo en laat deze vol trots zien. En ze is fel met haar zaklamp. Die schijnt ze recht in je ogen als ze denkt dat je niet goed naar haar luistert. En ze praat veel. Ze is onze nachtbewaking op de camping. Soms is er een mannelijke collega, maar meestal is onze Nicole er. Gekscherend wijzen we iedere avond iemand aan die ‘Nicole-dienst’ heeft. Want als Nicole praat, stopt ze niet meer en er wordt geluisterd naar haar. Ze begint om 23.00 uur, maar is er altijd eerder. Ze neemt dan de campingtelefoon over van onze dienstdoende Wereldleider en wij sluiten de Shop en InfoBali. Vanaf dan is het Nicole die de dienst uitmaakt en de leiding overneemt. Bovendien krijgt ze het nachtregister, zodat ze precies weet wie er op de camping slaapt en waar, i.v.m. eventuele calamiteiten. Ze maakt het hek bij de ingang dicht. En loopt de hele nacht rondjes over de camping. Ze stuurt me prachtige foto’s van de camping bij nacht.

Maar wat ze óók doet, uit zichzelf, om te helpen of uit verveling, de broodbestellingen voor de volgende dag vast voorbereiden. Ze schrijft dan de namen van de tenten (landen en steden) op de papieren zakken en legt alles klaar. En als de bakker dan ’s morgens heel vroeg het brood brengt, zorgt Nicole dat de juiste bestelling in de juiste zakken komt. En ze ruimt ’s avonds na twaalven de lege flessen en glazen op, die per ongeluk nog op het terras zwerven. En ze spoelt de leenglazen alvast, zodat de ochtenddienst dat niet meer hoeft te doen. Dit laatste is lief bedoeld, maar eigenlijk spoelen we alle glazen nog even na, want de lipstick afdruk wordt nog al eens over het hoofd gezien. Nicole moet even wennen aan de andere sfeer die de laatste twee weekenden van de camping met zich mee brengt. Vooral in het Lowlands-weekend kleurt de Wereld anders, doordat er veel groepen jongeren aanwezig zijn en weinig gezinnen. Jongeren die niet uit zichzelf om 23.00 uur naar bed gaan of stil zijn. Het terras wordt vol flesjes, glazen en rotzooi achtergelaten. Maar Nicole gaat stoïcijns opruimen en maant de feestgangers tot stilte. Nicole is streng, doch rechtvaardig. En hoe klein van stuk en hoe lief ze ook is, ze laat haar veiligheids stem gelden. Om 07.30 uur wordt Nicole afgelost door de Wereldleider en twee Balinezen.

Het is eigenlijk gek dat ik haar leeftijd niet weet, want ze vertelt alles. Haar schoonvader was erg ziek en voordat ik het in de gaten heb, kijk ik naar een foto van een oude stervende man op haar telefoon. Heel intiem en vooral heel akelig en naar. Haar schoonvader is tijdens de negen weken camping overleden. Het huis moet worden leeggehaald. Nicole heeft al snel gezien dat de stijl van haar schoonouders naadloos aansluit bij de stijl van onze shop/InfoBali. Haar schoonmoeder was de koningin van het kienen in de jaren ’60/’70 en al haar gewonnen prijzen staan nog onuitgepakt in dozen op zolder. Serviezen, vazen en glazen, van Chinees tot Delfts Blauw tot brocanterie tot sixty/seventy look. Kasten, bedden, kaptafels en zelfs twee bontjassen. De kaptafel gaat met ons mee naar huis. En een servies en vazen. En niet te vergeten, Nicole neemt een ongelooflijke hoeveelheid bekers mee, gewonnen door schoonvader met het duiven melken. Deze vinden gretig aftrek bij onze wekelijkse pubpopquiz, zodat een ieder met een auto vol aan prijzen en herinneringen weer voldaan naar huis gaat.

Nicole maakt een ontzettend onuitwisbaar belangrijk deel uit van onze eerste kleurrijke Camping de Wereld editie 2020!! En wat voelen we ons veilig bij haar! X

Hard en vies werk op de camping, peuken rapen

By the way, onze Friezen hebben nog twee keer bijgeboekt en zijn tot het fijne einde gebleven! Luv you! X

De Friezen, de Freule en de Flik van Maastricht

“Ik ben pas zes seconden hier en vind het hier al helemaal geweldig.” De man/jongen spreekt met een zwaar Fries accent en kijkt me breed lachend aan. “Wat heb je te drinken? Ik lust alles behalve Grolsch. Oh nee, je hebt alleen maar Grolsch. En speciaal bier en wijn? Doe toch maar Grolsch dan, ik wen er wel aan.” Even later komt z’n vriend, met een flirterige blik in zijn ogen, gezellig met me praten. Heel charmant en complimenteus en zeer welbespraakt. Misschien wel met een lichtelijk aangeschoten ondertoon, maar hij laat het niet opvallend blijken. Is deze man dronken, gek of gewoon interessant, het blijft gissen, ik vermoed het laatste. Ze zijn met z’n drieën. Drie totaal verschillende mannen, van stuk, leeftijd, uiterlijk, innerlijk. Maar met één overeenkomst, het dorp. Het dorp waar ze wonen, is wat ze verbindt. De man aan de bar kijkt op het bord achter me. “Oh, je hebt ook tosti’s, leuk. Dan doe maar drie ham/kaas tosti’s op wit brood. We zitten hier voor op het terras.” Even later loop ik naar hun tafel om te melden dat de tosti’s klaar zijn. Ze zitten uitgebreid te Do-it-Youself barbecueën met de andere nieuwe gasten. Ik zeg met oprecht verbaasde stem: “Zitten jullie al te barbecueën? Deze heeft net drie tosti’s bij me besteld?!!” De andere twee zijn net zo verbaasd als ik, maar de man in kwestie zegt doodleuk: “Tja, ik zag de tosti’s op het bord staan en ik vind jullie zó leuk, ik wil gewoon alles van jullie kaart proberen!” Ze pakken me in! De derde man/jongen en tevens jongste, hij voelt een beetje als protegee van de anderen, zegt alleen maar de hele dag, “jullie zijn zoooooo lief!” De beugelflesjes Grolsch zijn niet aan te slepen, om 23.00 uur ’s avonds is het nog lang niet stil, de nachtbewaker heeft het druk in de nacht, er worden dingen uit onze wereldshop verkocht, waar ik het bestaan niet van wist en de jongste Friese gast is verliefd geworden op een meisje uit Nijmegen. Onze Friezen zouden op maandag vertrekken. Ze boeken een midweek bij. Tent Rome blijft! Klabam!

“Hoor ik daar mijn favoriete stem van de camping?” Ik kijk verbaasd naast me en sla steil achterover. “Neeeee, jullie zijn weer terug! Ik kan het niet geloven, wat ontzettend leuk!!” ik roep het uit. De blonde dame naast me draagt een prachtige ‘Ibiza’ jurk en kijkt me stralend aan. Deze twee dames uit Zeeland waren hier een paar weken geleden en klikten meteen, met hun open blik en visie, en een fles witte wijn in de wijnkoeler op het terras, met iedereen. Met Kai en zijn moeder (zie blog 30-7), maar zeker ook met mij! Ze zijn intussen mijn FB- en Insta-vrienden, ook met de moeder van Kai en hadden het hier zo fijn gehad, dat ze zo snel mogelijk terug wilden. Ditmaal hadden ze de moeder van één van beiden meegenomen, De Freule van de Strakke Teugel. Ik kijk naar een prachtige stijlvolle oude dame van 84 jaar en we hebben meteen een blik van verstandhouding. Ooooohhh, I LOVE this!!! De dames nemen deel aan alle activiteiten. Ze laten zich masseren en gaan naar de kapper en ’s avonds zie ik De Freule over het terrein schrijden met haar zilvergrijze nieuwe coupe, in haar knalroze top, witte rok en lippen gestift. Ze zwaait naar me en ik smelt. Ze gaan naar de Enge Buren en ik zie ze tegenover mij genieten. Dus ik geniet. De Freule blijkt heel vroeger in Nijmegen gewoond te hebben, bij mij om de hoek, hoe kan het ook anders! Als we afscheid nemen, krijg ik van alle drie een dikke knuffel. Met tranen in mijn ogen loop ik terug naar de InfoBali. Mijn collega zegt de legendarische woorden: “Jij wordt later ook zo, denk ik (vind ik groot compliment!!!). Maar dan moet je wel stoppen met roken.” Klabam!

Het mag intussen duidelijk zijn dat ik vroeger bekend had willen worden en ik ben dan ook nog altijd gefascineerd door Bekende Nederlanders. Deze week hebben we er één op de camping. Deze acteur had al een keer gereageerd op een post van de camping, dus ik wist dat hij kwam. Toch vond ik het even spannend om met hem en zijn vrouw (ook actrice) te praten. Tot ik er achter kwam dat het ook net gewone mensen zijn. Hij en zijn vrouw hadden er tegenop gezien om te gaan kamperen, wilden niets liever dan rust na 5 weken schoolvakantie van de kinderen. Bovendien moesten ze allebei vanuit de Wereld nog een paar dagen gaan werken. Een vriendin had ze met mooie foto’s en goede verhalen overgehaald om toch te komen. En ze vertelden dat toen ze het terrein op kwamen, bij hun tent Chicago op een stoel neer ploften en meteen wisten dat dit goed was. Zittend bij het kampvuur kletsen we over relaties, kinderen, opvoeden, werk, jongens in rokken en racisme en wat al nog meer voorbij kwam. We roken samen mijn laatste sigaretten op en nemen nog wat pure wodka van de gulle Friezen. Toen een ellenlange discussie tussen Bekend Nederland en Friesland niet tot een bevredigend einde leek te komen, ben ik maar naar bed gegaan. Niet voordat ik zielsgelukkig van de acteur had gehoord dat hij iedereen op de set (jaja) over camping de Wereld had verteld. Klabam!

By the way, we hebben de lekkerste ijsjes van de Wereld!

Ik wil nog één laatste ding zeggen en dit is geen verkooptruc. Dit weekend heb je de aller-allerlaatste kans om een tipi of yurt op camping de Wereld te boeken, er zijn er nog een paar vrij! Als je na het lezen van mijn blogs nieuwsgierig bent geworden en het zelf allemaal mee wil maken, ik wil dit héél graag met jullie allemaal delen!!! Het belooft een explosief en prachtig mooi einde te worden! X