Lekker tutten

Kai was één van de gasten van vorige week. Deze jongen van vijftien kwam, zag en overwon. Hij arriveerde bij de receptie en vertelde meteen aan één van onze medewerkers wie hij was. Zij antwoorde enthousiast met de vraag, “Oh, ben jij een artiest?” Kai barstte hard in lachen uit, “nee” zei hij, “ik ben een autist!” De toon was gezet, Kai liet zien wie hij was en won direct de harten van ons allemaal. Veni, vidi, vici.

Kai was met zijn moeder een week bij ons op vakantie. Hij praatte luid en lachte nog luider, doch aanstekelijk. Iedereen op de camping kende hem. Hij werd BFF met mijn dochter en haar vriendin. Hij zag dat het mooie stoere meiden van zijn leeftijd waren, die ook nog eens met de golfkar de bagage van de gasten naar hun tent mochten brengen. Hij vlocht hun haar of maakte er staarten in en gaf ze drie smakelijke zoenen op de wangen. Eigenlijk kreeg ieder meisje of vrouw met lang haar een paar staarten van hem. Hij praatte met iedereen en schoof gezellig bij iedere tafel aan. Hij riep ten allen tijden en tegen iedereen “lekker tutten.” Hij probeerde van alles te vragen en te krijgen, maar was zeker voor rede vatbaar als hij nul op het rekest kreeg. Hij kon niet alle spellen mee doen en ging dan ‘lekker tutten’ bij de InfoBali (ja, je leest het goed). Daar kon hij lekker kletsen en zich met alles bemoeien. Zijn moeder was een prachtige vrouw, die ook makkelijk contact maakte met andere gasten. Ze genoot van de goede gesprekken en het fijne gezelschap. Ze kon Kai op camping de Wereld vertrouwen en loslaten. Hij was zó onbevangen en vrij, zó zichzelf, zoals je zelden bij iemand ziet.

En dus is Kai eigenlijk niet anders dan onze andere gasten: open, makkelijk, aardig en relaxt. Mensen schuiven hun tafeltjes steeds iets dichter naar elkaar toe om in contact met elkaar te komen. Ze kijken samen naar een voorstelling of luisteren naar een muzikant, ze spelen samen mee met de pubquiz en ze borrelen, praten en genieten samen. Maximale verbinding op anderhalve meter afstand in de buitenlucht! Eén van de gasten zei tegen me dat je van alles kan doen in de omgeving, maar dat je net zo lekker de hele tijd op de camping kan blijven, omdat er zoveel leuks te doen is en het zo fijn is om er gewoon te zíjn. Kai’s moeder vertelde dat hij nog nooit eerder de uitdrukking ‘lekker tutten’ gebruikt had. Blijkbaar koppelde Kai dit als vanzelfsprekend aan zijn gevoel op onze camping de Wereld. En zo wordt de gevleugelde uitspraak ‘lekker tutten’ een metafoor voor de ontspannen gezellige sfeer op de camping. Dank je, Kai! X

Met weer onmogelijke schoenen aan door het bos gebanjerd om hier te komen. En die leuke flaphoed, die ik al jaren bewaar voor mijn eventuele toekomstige bruiloft, bleef geen seconde op m’n hoofd staan 🤪

En het lijkt heel spontaan, maar ik kon niet normaal zitten op die ligkussens. Oeps, LIGkussens, snap het nu pas 🤔

Rot op met je T-shirt

Ik ben pas drie seconden op de camping geweest en ik ben nu al moe. Ja lach maar, van zo’n overvol hoofd als het mijne kun je ook moe worden. Vol met dingen die nog moeten gebeuren en vol met spanning of het ons allemaal wel gaat lukken op de camping. We hebben mensen die bijzonder professioneel zijn in het bouwen van een sfeervol festival en die dan vervolgens drie dagen lang helemaal kontje kaal op het evenement zelf gaan. En we hebben mensen die zeer geoefend zijn in een feestje bouwen en sfeer creëren voor bezoekers tijdens het festival. Maar nu praten we over een camping! Weliswaar met festivalgevoel, maar tegelijk ook een camping waar mensen hun vakantie komen vieren en misschien zelfs voor hun rust komen. Een serieuze camping. Waar alles aanwezig moet zijn en alles moet kloppen. En dan ook nog Corona proof. Iedere gast krijgt een eigen douche en toilet, zodat ze met niemand hoeven te delen. Maar er zal alsnog veel schoon gemaakt en gepoetst moeten worden. En we moeten de anderhalve meter afstand waarborgen. Moeten we dan, als feestvierende vrije zielen die we normaal gesproken zijn, dan ineens politie agentje gaan spelen (nou, daar staat m’n politiepet niet naar)? En kunnen wij teveel gezelligheid beteugelen, terwijl we er zelf zo van houden? We zullen overigens wel moeten, want we zullen gecontroleerd worden. We beloven een camping met anderhalve meter afstand, dus zullen we deze moeten handhaven. Het heet camping de Wereld, er is iedere dag een Wereldleider aanwezig die, soms tegen zijn/haar gevoel in, moet regeren en leiden. Er is een Wereldshop waar alles te koop moet zijn, zoals het een heuse campingwinkel betaamt. Er is een Infobali (!), waar de Balinezen de gasten van alle nodige info zullen voorzien. En de tenten hebben Wereldnamen, zodat we de Wereld rond kunnen reizen op ca. 4 hectare én in eigen land. Om 23.00 uur moet het stil zijn, terwijl we normaal gesproken dan pas beginnen te leven. We zullen om uiterlijk 07.30 uur aanwezig moeten zijn, terwijl, in mijn geval, ik me dan nog eens in bed omdraai om een gat in de dag te slapen. Ik ben dus nu al moe.

En wat me nog meer hoofdbrekens oplevert, is dat er crew T-shirts in de maak zijn voor de herkenbaarheid van de diverse, niet zo voor de hand liggende, medewerkers. Ik snap dat het enigszins handig is als je met een golfkarretje over de camping crost en het sanitair schoonmaakt of de vuilniszakken moet vernieuwen. Ik sta achter de Bali en dan lijkt het me duidelijk dat ik bij de camping hoor. En ik draag dus nooit een T-shirt. En zeker ook geen onderstukken waar T-shirts leuk op staan. Wat een dilemma. Hoe kom ik aan 10.000 volgers op Instagram met iedere dag een foto met hetzelfde T-shirt aan?! Mijn mode-hart kan dit eigenlijk niet aan. En ik zie zo nu al mijn droom om beroemd te worden om zeep geholpen worden. Voordat ik goed en wel begonnen ben. Tegelijkertijd wordt dit zo misschien wel de grootste uitdaging van mijn leven! Haha

Daar staat ze hoor, completely dressed up, net te doen of ze hard werkt. Terwijl er op de achtergrond pas écht gewerkt wordt…

P.S. Bovenstaande blog had ik al voor de start van de camping geschreven. Vanaf de volgende keer zal ik meer vertellen over het werkelijke dagelijkse leven op de camping. Intussen is er een tweede lading T-shirts in de maak, want ze zullen toch ook gewassen moeten worden. Er wordt wat af gezweet. Van het harde werken, maar vooral omdat het runnen van een camping enorm spannend is. Vragen van gasten waar ik echt nog nooit over nagedacht heb of waarvan ik vind dat ik het antwoord moet weten. Maar ik weet het niet. Een verstopping van de wc’s ’s avonds laat, waardoor het pad er naar toe ondergelopen is en alle handige mannen zijn al naar huis. Kranen die het niet doen, prikkabels die eruit liggen, douches die niet warm worden of té heet zijn. Te weinig tekentangen voor de hoeveelheid aanwezige teken, een allergisch kind dat in de tong gestoken wordt door een wesp. Toch lossen we al deze zaken samen op. En het is ook zo ontzettend leuk!!! De gasten die we in deze bijna drie weken gehad hebben, zijn zoooo enthousiast en iedereen is relaxt en blij en gelukkig. Als het de hele vakantie zo blijft, hebben we de mooiste zomer EVER!!! X

Glad gestreken

Het begint met strijken. Mijn nieuwe leven als wanna-be-beroemdheid begint met strijken. Eindelijk haal ik weer mijn oude vertrouwde opgeborgen kledingstukken tevoorschijn. De stukken waar ik in mijn hoogtijdagen in geshined heb. Ik ben nu blij dat ik zo’n verwoede verzamelaar van kleding ben en alles bewaard heb (want je weet maar nooit). Meestal kon ik wel enigszins bij mezelf blijven als ik weer in een andere modewinkel of bij een ander merk ging werken. Behalve bij één label, daar kon ik in de verste verte niets van mijn eigen stijl kwijt. Ik droeg toen bodywarmers en praktische casual kleding. Ik beloof het, dat zal ik echt nóóit meer doen. Ik heb dan ook nauwelijks foto’s van deze tijd 😉 Verder paste ik me vaak aan, hoe wilde men mij graag zien? Hetzelfde deed ik ook wel bij vriendjes. Dan was ik weer alternatief in het zwart, dan weer ‘kak’ in ruitjesbroek met college shawl. Maar wel altijd anders dan anderen en ik verloochende mezelf nooit helemaal. Ik was meestal één van de eersten met de nieuwste mode. Ik wist van jongs af aan precies wat ik wilde, tot in de details. Soms was ik ietwat grillig en stelde mijn wensen constant bij. Zo heb ik drie jurken voor mijn communie gekregen, voordat het de juiste naar mijn smaak was. Mijn ouders hadden een herenmodezaak en ik gaf ze iedere maandag een duidelijke opdracht mee als ze op inkoop naar het confectiecentrum in Amsterdam gingen. Met regelmaat was ik hevig teleurgesteld in hetgeen ze mee terug namen. Ze hadden de opdracht helaas nét niet begrepen. Zó, wat was ik een lastige en boze puber. Als ik hieraan terug denk, heb ik met terugwerkende kracht medelijden met mijn lieve geduldige goed bedoelende ouders. Maar om even bij het verhaal te blijven, ik heb wat omwegen genomen om nu uiteindelijk bij mijn eigen, niet te definiëren, stijl te komen en te blijven. Dus ik zoek mijn oude unieke kleding op, dat nodig afgestoft en glad gestreken moet worden. Ik haal met plezier mijn oude ik terug.

De camping is inmiddels meer dan een week geopend. We maken wat beginnersfouten, moeten er nog kinderziektes uithalen, maar de gasten zijn in ieder geval enthousiast over de locatie, looks en de goede sfeer. Die laatste is trouwens soms ver te zoeken is bij ons backstage. We zijn een groep vrienden met ieder een gezond ‘groot’ ego en die ineens gaan samenwerken. De meningen lopen nogal eens uiteen en we weten het eigenlijk allemaal beter. Bovendien heerst er veel stress, omdat alles nieuw voor ons is. We moeten regelmatig dingen uitspreken en elkaar stiekem knuffelen. Dan overheerst de opluchting en beloven we elkaar plechtig dat we het leuk gaan hebben en onze gasten een ontspannen festival sfeertje bieden. Dat kunnen wij namelijk gewoon best wel goed!!

Foto’s door PRCHTG

Deze week een werkbezoek aan onze camping gehad van iemand die al heel wat bereikt heeft op Instagram en dus mijn grote voorbeeld is. Ze heeft een duidelijke stijl, maakt prachtige foto’s en heeft allang de 50.000 volgers aangetikt. Ik wil dat óók! Ik ben aan het oefenen op de Insta van camping de Wereld en heb zeker al vorderingen gemaakt in twee weken. Nu nog onder mijn eigen naam en dus heb ik foto’s nodig, kleurrijk, veel en hilarisch. Terwijl iedereen zich in het zweet werkte om de camping af te hebben, reed ik in diverse outfitjes rond in het golfkarretje en liet me meermaals op de gevoelige plaat vereeuwigen. Ik had nogal wat bekijks en vermoed dat niet iedereen snapte wat ik nou aan het doen was. Misschien moet ik dit bij het kampvuur maar eens, onder het genot van een lekker drankje, haarfijn uit de doeken doen. “Sorry, maar ik wil gewoon beroemd worden!” X

Instagram: miekedekok

Gelukkig wordt er hard gewerkt hier! Althans door de meesten 😇