Schuldig

Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor……….zo stiiiiiillllll in mij! Mijn leven lijkt al een tijdje volledig stil te staan (kleine uitspatting met de carnaval daargelaten) en er komt werkelijk ook niets meer uit. Eigenlijk komt er een heleboel uit mijn lichaam op dit moment, maar dat willen jullie vast niet weten. Nee, geen buikgriep gelukkig, maar de kleine gaatjes in mijn hoofd zijn ontroostbaar (en vergeet alle mogelijke poriën niet). Sinds Karel is overleden, heb ik last van nachtmerries en mis ik hem zo ontzettend. Met zo’n griep erover heen, word dit depressieve verdrietige gevoel steeds sterker. Het daarbij komende schuldgevoel naar mijn gezin, maakt dat ik tot niks kom. Een hoofd vol snot en koorts is ook niet bevorderlijk voor het creatieve proces. Ik geloof niet in zoveel dingen, maar wel dat dingen gebeuren met een reden. Dus moet ik noodgedwongen rustig aan doen. En dát, terwijl ik me al weken verheug op vandaag, een borrel/etentje met ex-collega’s van Mexx! Natuurlijk blijf ik hopen dat ik kan gaan, want het is in alle opzichten erg belangrijk voor me. Ten eerste wil ik héél graag iedereen weer zien uit die fantastische tijd, ik hou van die mensen! Ten tweede wil ik ook graag netwerken, want ik ben op het moment dringend op zoek naar een baan. Nu snap ik dat sommige collega’s net hun baan bij Mexx verloren zijn, ik zou willen dat ik hén kon helpen, maar veel mensen waren daar al een tijdje weg. Wie weet wat ze inmiddels doen en/of nodig hebben?! Ik wil graag mijn freelance opdrachten blijven doen en zéker blijven bloggen, maar een vaste baan is nu een prioriteit. Ik sta open voor alles!

Tja en waarom ik dan zo nodig in de voorjaarsvakantie ziek moet zijn? Niet eerlijk tegenover mijn kinderen, die tegenwoordig toch al een beroep doen op spannende uitjes/vakanties. Oké, we zouden sowieso niet op vakantie gaan, maar ik had wel bedacht om leuke dagjes met ze te plannen. Niets van dat alles, in ieder geval niet met mij. Gelukkig merk je aan alles dat ik écht hartstikke beroerd ben en dat het geen smoesjes zijn (ook heel fijn voor mij). Het irritante van Instagram en Facebook is dat mijn oudste dochter constant ziet waar iedereen uithangt deze week. Buitenlandse zonvakanties of skiën, midweek Flevoland, paar dagen Lissabon en heel veel dagjes Amsterdam, Efteling of andere leuke uitjes. Oh, wat voel ik me schuldig! En ik weet als ik dat niet laat merken, doe alsof alles normaal is, dat het best meevalt. Maar dat kan ik dus niet. Ik voel me lichamelijk en geestelijk zooooo slecht, dat ik ieder moment in huilen uit kan barsten en dat merkt mijn gezin dus ook. Ze hebben trouwens niets te klagen, tegenover alle mooie materiële dingen van anderen (luxe huizen, tv’s, auto’s, kleren, vakanties) staan onze eigen tradities, die meer met gezelligheid te maken hebben dan met geld. Zoals ons fijne gekke oude huis midden in de stad, heel veel weekenden kamperen met vrienden (en kinderen), optredens van “Diederiks” band (bijvoorbeeld op Vlieland), vrienden met huisje op Terschelling, vrienden met pop-up campings waar we verjaardagen mogen vieren, vrienden met vaste campings waar we altijd welkom zijn, vrienden met B&B’s in Amsterdam, festivals en overal backstage mogen. En ach, deze week zijn ze al ’s avonds samen naar de film geweest (nightatthemuseum), concert, zwemmen, carnavalsoptocht en naar de Bounz in de oude Honigfabriek (euh, springen met heel veel mensen op trampolines?). Misschien moet ik toch iets aan mijn schuldgevoel gaan doen, misschien hebben ze het zo slecht nog niet?!

Ik heb al bijna een week mijn pyjama niet uit gehad, mijn haar niet gewassen, geen lenzen in gehad, geen make up gebruikt en zeker niet over leuke kledingsetjes nagedacht. Dus ik ga het vandaag anders doen, foto’s uit bladen van DENIM items, die op mijn wishlist staan voor komend voorjaar:

IMG_4378  IMG_4381

IMG_4383  IMG_4382

Oké, jurk van Gucci, broek van MiH Jeans, patchwork pant van Tommy Hilfiger. Dat wordt goedkopere versies hiervan zoeken, maar dat vind ik altijd een uitdaging. Op de laatste foto zie je al alternatieven van de flared jeans van VILA, New Look, Denim & Supply Ralph Lauren. Ik ga op zoek naar de betaalbare jurk en patchwork broek.

Tot in betere tijden! X

5 gedachten over “Schuldig

  1. Dag Mieke,

    Mooi dat je zo openhartig bent. Daar kan ik, naast je kledingadviezen, dan ook weer inspiratie door opdoen. Ik hoop dat je door te erkennen dat het soms niet meevalt de ruimte voelt om het gewoon even zo te laten zijn. Het lijkt me wel leuk om elkaar binnenkort elkaar weer te zien.

    Lieve Groetjes, Marieke

  2. Lieve zus. Geloof me of niet: ik ken geen enkele ouder die zoveel met de kinderen bezig is als jij !! Hoe begrijpelijk ook, het is slechts het bekende nutteloze ‘schuldgevoel’ (zoals je zelf ook al voorzichtig suggereert). Liefs René

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s