Vriendschap is géén illusie

Vorig weekend hadden we een jubileum, 10 jaar kamperen met vijf vriendinnen en gezinnen. Maar mooier is nog onze vriendschap van dertig jaar! En hoe verschillend zijn de ontmoetingen, de mannen, onze levens, de kinderen, de opvoedingen, zijn wij. En hoe fijn vinden wij het nog steeds om samen te zijn! Hoe gelukkig word ik om met hen over vroegurrr te praten, over sterrenbeelden, horoscopen, over carnaval, over voedingspatronen, over onze kinderen, over werk, over relaties, over wie we zijn. Soms lijken het wel therapieweekenden, gecombineerd met de geneugten van het leven. En zo komen we allemaal weer volledig opgeladen thuis, we kunnen er weer tegenaan. Dus we kamperen al tien jaar samen, maar vieren ook al eeuwen carnaval samen en daarnaast spreken we ook zeker één keer per jaar af om lekker te gaan stappen. We kunnen heel goed zonder elkaar, want we wonen allemaal verspreid over Nederland, leven onze eigen levens los van elkaar, maar koesteren de keren dat we samen zijn. Eén vriendin leerde ik met hockeyen kennen, zij was keeper, ik rechtsbuiten. We gingen ook nog samen bij een jongerenkoor zingen, waar ik ook haar zus leerde kennen. En ik ontmoette haar beste vriendin en later kwam de vijfde in de rij erbij. We klikten samen en naarmate we ouder werden, werd onze band steeds hechter. We hebben jaren gekend van uitgaan, feestjes geven, spiritueel schilderen, reiki cursussen en we hebben nog jaren te gaan. Niet vergeten te vertellen, we komen allemaal uit het Land van Maas & Waal, dat zorgt voor een herkenbare en sterke basis. Zelfde, maar toch andere achtergronden, andere dorpen, maar toch zelfde regio, zelfde en toch ook andere vrienden. En dan gaat plots de zon schijnen tijdens zo’n weekend en haast iedereen zich om iets anders aan te doen om bruin te worden. Zitten we daar ineens alle vijf in onze zwarte jurkjes, ieder op haar manier, bloot, bedekt, lang of kort. Ze zeggen wel eens dat je gaat lijken op diegene met wie je veel om gaat (of iets met honden en hun baasjes?) I rest my case.

GetAttachment (8) IMG_5728

En dan mijn jongste dochter en haar vriendinnen. Vroeger noemden we ze K3, maar dat is natuurlijk hartstikke niet-cool meer. Ze kennen elkaar van baby af aan, dochter van vrienden en van kinderdagverblijf. En ze zijn zó trouw aan elkaar. Karlijn heeft korter “gekleuterd” en zit daardoor een groep hoger dan de andere twee, maar dat heeft niets veranderd. Ze zou het liefste een jaartje blijven zitten om weer bij de anderen in de klas te komen. Gelukkig doet ze daar niet echt haar best voor. Ik heb ook uitgelegd dat als ze nu nog zo close zijn, dat dat wel voor de rest van hun leven kan zijn, “kijk maar naar mama”. Ook al gaan jullie naar een andere middelbare school en in een andere stad studeren, je hebt altijd behoefte aan mensen die je tot op het bot kennen en waar je een onvoorwaardelijke vriendschap mee hebt. Mensen op wie je ten alle tijden terug kunt vallen. En mijn oudste dochter heeft al bewezen dat ze, nu ze op de middelbare zit, nieuwe vriendinnen maakt en tegelijkertijd haar oude vriendinnen koestert en blijft zien.

IMG_5375 IMG_1347

Ook al zal ik zeker een aantal fouten maken als moeder, qua vriendschap geef ik toch het goede voorbeeld!

Vandaag draag ik mijn zwarte sweatjurk van Shoeby met panty (nog wel) en witte Air Max. Een zomerjasje met panterprint (H&M) en een witte tas van Mexx. Ronde zonnebril van Sacha.

Fijn Pinksterweekend allemaal! X

IMG_5797

 

Een gedachte over “Vriendschap is géén illusie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s