Gewoon een beetje moe

Blijdschap, verdriet. Energie, vermoeidheid. Kritisch, gelaten. Geliefd, eenzaam. Vrolijke kleuren, zwart van rouw. Zelfvertrouwen, angsten.  Ontspannen, gespannen. Ups, downs. Een rollercoaster aan emoties kwam de laatste twee weken aan me voorbij. “Ik ben een beetje moe, gewoon een beetje moe.” De Enge Buren hebben een prachtig liedje hierover geschreven, dat deze dagen constant door mijn hoofd gaat.

“Als ik maar slapen kon, als ik maar slapen kon. Als ik maar in een stille nacht, een enkele keer , heel onverwacht, mezelf verlaten kon, niet meer praten kon, mezelf eens laten kon. Ik ben een beetje moe, gewoon een beetje moe. Van alles wat ik denk en van alles wat ik doe. Als ik maar slapen kon, als ik maar slapen kon. Als ik maar in een stille nacht, een enkele keer, heel onverwacht, mezelf raken kon, niet meer vermaken kon, mezelf eens staken kon. En nooit meer ontwaken kon, nooit meer ontwaken kon. Dan zou mijn kop eindelijk stil zijn. Nergens meer pijn, nooit meer bewust, alles in slaap gesust, enkel nog rust. Ik ben een beetje moe, gewoon een beetje moe. Van alles wat ik denk en van alles wat ik doe. Als ik maar slapen kon, als ik maar slapen kon. Als ik maar in een stille nacht, of zomaar midden op de dag, mezelf verjagen kon, niet meer vragen kon, mezelf verdragen kon. Dan zou mijn kop eindelijk stil zijn, nergens meer pijn, nooit meer bewust, alles in slaap gesust, enkel nog rust.” (Enge Buren: cd Ik wil alles)

Blijde momenten, zoals de super gezellige avond in ’t Paleis waar we met leuke (nieuwe) mensen de uitzending met mijn vriend Ruben op groot scherm keken, in de hoop dat hij de liefde van zijn leven had ontmoet. Om samen te lachen en ons te verbazen over de match die BNN voor hem had geregeld. Dan een telefoontje dat de man (47) van mijn oude studiegenote/vriendin is overleden na een kort ziektebed, zijn lieve vrouw en zoontje van vier achterlatend. De oneerlijkheid van dit gegeven en helaas inmiddels de zoveelste jonge persoon in onze omgeving die het leven laat. En daardoor niet de volgende begrafenis die dag kunnen halen, de moeder van een vriend, ook veel te jong. Dan de vrolijk gekleurde indianenaccessoires opzoeken om naar ons jaarlijkse indianenweekend te vertrekken. Een heel weekend met fijne mensen en heel veel lieve kindertjes samenzijn, genieten van de zon, het lekkere eten, van elkaar. Dan het raam van de geleende camper kapot trekken, omdat ik in lichtelijke paniek het zo snel mogelijk wilde sluiten voor het dreigende onweer. Het niet durven vertellen, want onze buurtjes zijn zo blij met hun huis op wielen, dus er nachten van wakker liggen. Dan een hiphop optreden van mijn jongste dochter, met een brok in de keel en tranen in m’n ogen van trots, te midden van opa, oma’s, zus, tante. Dan tarotkaarten leggen, die mijn innerlijke blokkade bevestigen, die me belet te doen wat ik wil/kan en te zijn wie ik ben. Dan een krantenartikel (De Gelderlander) lezen over het bedriegerssyndroom (de angst om door de mand te vallen), dat vooral vrouwen weerhoudt hun dromen waar te durven maken. Hoe herkenbaar! Een hoofd vol beren op de weg, ik wil stilte!!!

Gelukkig is er een mooi nummer over geschreven, dat biedt enigszins troost!

IMG_5932 IMG_5929

Maar hier was ik erg vrolijk, fotosessie voor café ’t Paleis met Ruben. Ik draag mijn geruite jas van C&A, blauwe sweaterjurk van Monki, leren legging van Dedicated met witte sneakers van Nike en witte tas van Mexx. Geen idee wat Ruben aan heeft, maar in ieder geval een fantastische “jogging jeans” van Adidas en een stoer Nozem jasje (Zwarte Cross).

IMG_5972 M’n meissies en ik

Volgende artikel via Facebook van buurvrouw Linda (ook een roodharige). Bedankt, word ik vrolijk van!

Roodharigen hebben inderdaad geen ziel

<!– roodharig –>

Alleen al in ons land lopen bijna zes miljoen roodharigen rond. Wat bezielt hen? Nieuwspaal ging op onderzoek uit.

roodharigProf. dr. Klaas Niemegen bestudeert roodharigen al tientallen jaren. “Ze worden vaak als mensen behandeld, maar dat zijn ze beslist niet. Dat misverstand moet nu echt eens uit de wereld. Behalve de zichtbare verschillen, rood haar en een extreem bleke huid, zijn roodharigen juist ook van binnen significant anders dan mensen. Zo hebben ze geen ziel”, zegt Niemegen.

Zolang zijn onderzoek loopt, waarschuwt Niemegen al voor de gevaren van roodharigen. “Soms lijkt het of ze gevoel hebben. Ze beginnen dan ineens te huilen of lachen om een grapje. Dan veinzen ze emotie. Het is belangrijk dat mensen zich realiseren dat dat vals is. Ze spelen een spelletje met ons. Roodharigen imiteren graag menselijke emoties, om ons op het verkeerde been te zetten.”

Over de vraag of roodharigen moeten worden bestreden, is Niemegen duidelijk. “Roodharigen parasiteren op onze voedselbronnen en verbruiken onze zuurstof. Er zijn sterke aanwijzingen dat ze ons leefklimaat steeds verder binnendringen. Vorige week nog zag ik een roodharige bij het winkelcentrum. Op klaarlichte dag! Dat moeten we niet willen.”

Gelukkig zijn er effectieve en heel betaalbare manieren om roodharigen aan te pakken. “Vooral als ze nog klein zijn, zijn ze gemakkelijk te vangen. In de zomer kun je roodharigen urenlang in de zon zetten. Door hun bleke huid zijn ze dan in een mum van tijd verbrand”, zegt Niemegen. Op de vraag of dat niet wreed is, schudt de onderzoeker zijn hoofd. “Dit zijn geen mensen.”

Niemegen doelt uitsluitend op roodharigen die met hun neusgaten blokfluit kunnen spelen terwijl ze achterstevoren het Oude Testament opzeggen.

HIHI 🙂

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s