Vakantiestress

En daar stonden we dan, vijf jonge vrouwen met grote luxe koffers, in ons appartementje in Zuid-Spanje. Hier zouden we ons twee weken gaan wentelen in luxe, weelde, rust en vrijheid. Hoe mooi had ons gehuurde huisje geleken, toen we nog in Nederland waren. En hoe mooi was de zeer lage huurprijs, zodat er voldoende overbleef om te verbrassen tijdens onze verblijf. Ik weet niet meer precies in welk jaar het was, maar we waren ergens midden twintig en verheugden ons op een heel ontspannen en zonnige tijd in Spanje. Via een Nederlandse vrouw hadden we een appartement/huisje gehuurd, met een patio, (af-)wasmachine, vijf bedden en zelfs een aantal fietsen om mee naar het strand te gaan. We lieten niets aan het toeval over, dachten we, dus sleutel en huurcontract waren netjes vooraf geregeld. We namen een taxi vanaf het vliegveld naar ons huisje, dat paste maar net met al die bagage. Toen we afgezet waren, van buiten naar ons vakantieverblijf keken en de taxi toeterend achter ons weg reed, waren we vet blij en tevreden. Hoe knus en authentiek leek het te zijn. De sleutel paste, dus alles leek in orde. Tot we binnen kwamen! Het was ontzettend klein en vies, op de patio konden we onze kont niet keren en er hing een venijnig wespennest. De afwasmachine was er niet en zou ook niet gepast hebben, de wasmachine daarentegen, was wel aanwezig, maar bij de eerste aanblik daarvan, wisten we dat deze niet in bedrijf kon zijn. Er stonden maar vier bedden en er hingen alleen wat oude fietswielen aan de muur, de rest ervan ontbrak. De moed zakte in onze schoenen, we gingen gedwee op de bedden zitten. Tafel en stoelen ontbraken evenwel. De voordeur stond nog uitnodigend open en er kwam een zwarte kat binnenlopen. En even later ook een nieuwsgierig kind, dat vriendelijk en veel te snel Spaans brabbelend bij ons kwam zitten. Wat nu? Er was geen enkele discussie, hier konden we niet blijven.

Weer een taxi geregeld en met de chauffeur overlegd waar we heen konden gaan. Tja, Malaga was leuk, er was een groot jaarlijks feest gaande. Vooruit dan maar, weer een dure rit, maar we gingen nog enigszins enthousiast voor het grote avontuur. In Malaga aangekomen, bleek er werkelijk geen enkele kamer of slaapplaats meer beschikbaar, juist door dat jaarlijkse festijn. Onderuitgezakt in de lounge van een overboekt hotel, besloten we, na overleg met het hotelpersoneel, verder te reizen naar Portugal. Na eindelijk de juiste bus gevonden te hebben, leek dit ineens het lot te zijn en moest er daar wel een hele mooie vakantie voor ons weggelegd zijn. Met nog geen idee waar we zouden overnachten, besloten we eerst een hapje te gaan eten, koffers en al onder en naast de tafel gestald. De vrouw, die ons bediende, was erg vriendelijk en bleek getrouwd te zijn met een Nederlandse gepensioneerde politieman. Ze verhuurden ook samen een appartement en zou met hem overleggen of er nog plek was deze twee weken. En toen kwam het goede nieuws waar we zo op hoopten, we konden inderdaad bij hen terecht, mits we één nacht ergens anders konden overbruggen. Ook hier werden we mee geholpen door het uiterst aardige echtpaar en na het eten liepen we door de stille straten van het mooie Portugese dorpje naar ons aangewezen hotel. Met een vreemd en lichtelijk ontheemd gevoel, gingen we zeer vermoeid naar bed. Het was één kamer en we kropen dus noodgedwongen, en tevens voor een veilig gevoel, bij elkaar in bed. Midden in de nacht schoot mijn bedgenootje met een luide schreeuw overeind en sloeg me keihard. Vervolgens ging ze weer liggen en sliep onrustig verder. We waren ervan overtuigd dat het daar spookte en waren daarom blij de volgende ochtend naar onze afspraak met de oud-politieman te kunnen gaan. Eindelijk kwamen we op onze eindbestemming van dit avontuur aan, een fantastisch appartement boven op een huis, met een nog mooier uitzicht vanaf ons dakterras. Yes, de vakantie kon beginnen! Dit moest inderdaad het lot geweest zijn, want een fijnere plek was van tevoren niet te bedenken. Met een veerpontje gingen we iedere dag naar een klein eilandje om daar in zee te zwemmen. Alleen jammer, vonden we, van het smalle strandje vol stenen, wat hadden we graag zand gehad. Na een paar dagen begon het ons toch op te vallen, dat we onze mede-pontvaarders niet meer terug zagen op het eilandje, waar gingen zij dan heen? Dus uiteindelijk besloten we ze te volgen, om te zien waar zij dan verbleven. Haha, je moest gewoon over de duin lopen om vervolgens op een prachtig wit en breed strand te komen. Oké, wéér een nieuw begin van onze vakantie, nu was het helemaal volmaakt!

Ook het uitgaansleven in dit kleine vissersdorpje bleek boven verwachting te zijn en ditmaal wisten we in één keer de juiste gelegenheid binnen te stappen. Leuke jongelui, die onderling de grootste lol hadden en bovendien open stonden voor het gezelschap van die vijf onbekende meiden. We hadden een stamkroeg én een hechte vriendenclub, die ons met open armen verwelkomden, hoe rijk kun je zijn?!! Hier heb ik ook mijn eerste en enige vakantieliefde ooit gehad, bijnamen “Roger Rabbit” en “bedroom eyes”. Ik was twee weken z’n meisje en wij hoorden daarom gewoon bij de incrowd van het dorp. Soep bij zijn oma gegeten en we gingen op nachtelijk avontuur, met ongeveer tien man in een klein autootje, om een cake te scoren. Omdat dat op zo’n spannende manier ging, waren we ervan overtuigd, dat het minstens om een spacecake ging en dat daarop misschien wel de doodstraf stond. Wat waren we verbaasd, toen er na een heimelijke klopcode op een vage deur in een nog vager klein steegje, daadwerkelijk een cake gescoord was. En wat hebben we gelachen (en waren we opgelucht), toen het om een doodgewone roombotercake bleek te gaan, gebakken in de vroege ochtenduren bij de plaatselijke bakker. Onze vrienden waren clean en oké!

IMG_8746 IMG_8758

Al met al, via aardig wat omwegen, was dit één van mijn meest gedenkwaardige en avontuurlijke vakanties ooit! En Roger hebben we, vanuit mijn kamertje in Amsterdam, nog één keer gebeld, na moed te hebben ingedronken, maar dat werd natuurlijk een vaag en nietszeggend gesprek. Vakantieliefdes zijn er over het algemeen alleen voor de vakanties, in het echt vallen ze soms vies tegen. Maar voor een net weer vrijgezelle twintiger, een fijne rebound en een leuke herinnering natuurlijk!

Twee herfst/winter trends

Punked up/ all black look

Zwart, zwarter, zwartst. Combineer verschillende zwarte kledingstukken met elkaar, het liefst gebruik makend van diverse contrasterende materialen als leer, mesh, wol en contrast in glimmend en dof. Met edgy sieraden (zoals hier mijn zware vogel ketting van WE) maak je je look af. Ik draag hier een skinny zwarte jeans van Vero Moda, daarop een lange doorzichtige blouse van H&M en een kort leren bikerjackje van Mexx. De schoenen, die ik draag zijn al van een paar seizoenen geleden, maar ik zag dat het model deze winter ook weer “in” is, dus trek ik deze stoute schoenen weer aan. Helemaal hot zijn al een tijdje de klassieke Dr. Martens (dit paar is van mijn dochter). Beide modellen schoenen zorgen voor de punky look.

IMG_8720 IMG_8776

IMG_8722 IMG_8693

Oversized jassen

Koop je nieuwe winterjas met een gerust hart een maatje groter. Dan zit je “on trend” en het biedt een hoop draagcomfort bovendien. Kies voor wol of bont, het zorgt voor warmte in deze koude tijden (bizar, dit weekend was het 19 graden). Ook andere kleuren dan zwart, grijs of donkerblauw kunnen je look gezelliger maken (denk aan herfstkleuren, wolwit, maar ook pastels). Ben je nog onzeker over deze trend, ga dan voor één groot item en combineer dat met slank gesneden kledingstukken. Zorg dat de tegenstelling juist is en je hebt de rise of oversize onder de knie.

IMG_8794 IMG_8809

Links wolwitte jas van Mexx met shawl van Pieces. Rechts een bijna antieke jas van (jawel) Mac & Maggie! Military look in het lang, best lastig om het niet te streng of teveel op een officier te laten lijken.

IMG_8810 IMG_8812

Linksboven een pastelroze wollen jas van Only en rechts een groene nepbontjas van NIKKIE. Onder een vintage lange lammy coat.

IMG_8817

Om deze jassen met plezier te kunnen dragen en om de omzet in de kledingzaken deze dagen wat te vergroten, voordat de sale alweer begint, moet het eigenlijk wel iets kouder worden. Of klinkt het gek om dat te wensen?

 

 

 

 

Een gedachte over “Vakantiestress

  1. diep respect voor jouw fotografisch geheugen incl. alle kleine gevoelsdetails…ik was er weer even…en wat fijn dat ik nu op mijn 46 alles begrijp….en wat superfijn dat ik toen van niets wist….twee uitersten die uitgeleefd worden. Heerlijk!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s