Kleine zorgen

Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Ben benieuwd. Tot nog toe valt het mee met de zorgen.  Nare ziektes blijven gelukkig uit en op wat kattenkwaad en pesterijtjes na, gedragen mijn meisjes zich best braaf. Maar “behaalde successen in het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst”.

Voorbeelden van hoe het nog kan veranderen, zijn er genoeg. Volwassen kinderen, die hun baan kwijt raken en hun gezin niet meer kunnen onderhouden. Volwassen kinderen, die nog thuis wonen, hun moeder voor het minste of geringste bellen.  Dochters, die al een kind hebben, maar nog steeds op de verkeerde mannen vallen. Of iets simpels, als dat je kind maar geen keuzes maakt, niet weet wat hij/zij worden wil, dus geen studie uitkiest en maar wat aanmoddert. Of dat je puberdochter enorm gepest wordt, waardoor zij een studiereis moet missen en dat ze zich steeds meer in zichzelf terug keert. Of dat je zoon meisjes breezers geeft, in ruil voor hand- en spandiensten, walgelijk. Of dat je dochter zo onzeker is, dat zij die breezer aan neemt en die hand- en spandiensten verricht, zolang iemand haar maar aandacht geeft. Of dat je kind steelt, want dat doen de anderen van de vriendenclub ook en hij/zij wilt er toch bij horen. Dat je zoon later pedofiele neigingen heeft. Dat je dochter zoveel aan zichzelf gaat verbouwen, zoveel botox gebruikt, dat ze op Marijke Helwegen gaat lijken. Dat je zoon zijn handjes niet thuis kan houden. enz…

Of dat je kind ongeneeslijk ziek wordt en nog maar zes maanden te leven heeft, een jong gezin achter gaat laten, terwijl je zelf al bejaard bent. Dat is absoluut het allerergste, dat je je kind overleeft. Dat is zo onnatuurlijk, ik weet niet of ik daar mee om zou kunnen gaan. Ik hoop het nooit te hoeven ervaren.

Maar nu nog kleine zorgen gelukkig. Een “klein” meisje (is ze natuurlijk allang niet meer, immers 10 jaar ), een dood vogeltje op de bank, met hoofdpijn, buikpijn, keelpijn, hoesten en proesten. Onze kinderen zijn werkelijk zo goed als nooit ziek, dus ik geniet hier bijna van. Want wat is het dan fijn om haar moeder te zijn, om haar te verzorgen, te vertroetelen, bijna dood te knuffelen en te overladen met zoenen (mits ze me niet aansteekt natuurlijk. Dat zou een ramp zijn, met een weekendje Gent voor de boeg). Inmiddels is ze na één dagje thuis blijven, weer naar school (uit eigen beweging). Wij gingen vroeger gewoon naar school, griepjes waren niet ernstig genoeg. Maar hier is het de omgekeerde wereld, het lukt het me niet om haar thuis te houden, ze zou maar iets missen op school. Gelukkig nog maar kleine zorgen…

Ik snotter al een tijdje, er sluimert een hoofdpijn en dan een grieperig kind in huis. HELP! Vandaag ga ik met 6 “meisjes” naar Gent en dan is een griep uit den boze. Er moet gelachen, gegeten, gedronken, gedanst, geshopt, geradbraakt worden! Er volgen hoogstwaarschijnlijk nog wel wat sappige verhalen…

Ik ga op reis en neem mee:

IMG_9428  IMG_9424 IMG_9431

Ik moet opschieten, ik word bijna opgehaald. Dat zal me het weekendje wel worden amai amai!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s