Grote-mensen-feestjes

 

Stiekem zijn de grote-mensen-feestjes zeker zo leuk als de kinderfeestjes. In ieder geval voor de grote mensen, maar dat vinden onze kinderen ook inmiddels. Alle familie een keer samen aan tafel met heerlijke hapjes en drankjes. En onze kinderen kunnen het erg waarderen als onze vrienden jolig op bezoek komen, met cadeaus en gekkigheidjes, veel geld en goede zin, wel of niet in bijzijn van hun eventuele kinderen. Want het blijft super om elkaars kinderen een paar keer per jaar te zien (“wat ben je groot geworden!”), de kinderlozen onder ons vormen daarentegen de gekke “ooms en tantes”, waar onze kinderen dan weer hartelijk om kunnen lachen. En gul zijn ze allemaal! Naast de vreselijk irritante confetti, roze konijnenoren en -staartje en bokshandschoenen, worden er serieuze grote bedragen aan onze kinderen gespendeerd. Ik verdenk mijn meiden er wel eens van dat dat de hoofdreden is, dat ze deze grote-mensen-feestjes zo leuk vinden. Nee natuurlijk niet, ze zijn inmiddels gek op die maffe vrienden van hun ouders.

De grote-mensen-feestjes ontaarden standaard in té luidruchtige grote mensen, die aangeschoten grote-mensen-woorden gebruiken en -verhalen vertellen tegen de kinderen, die met rode oortjes zichtbaar genieten van zoveel openhartigheden (dat doen ze anders nooit). Bovendien wordt er na ongeveer twee wijntjes al niet meer echt gelet op de kinderen, die ongestoord hun gang kunnen gaan qua ongelimiteerd computer-, chips- en snoepgebruik. Soms wordt er nog stiekem een dak van een school beklommen en door de buren bijna de politie gebeld. En ook daar wordt dan weer, door de inmiddels steeds uitgelatener volwassenen, besmuikt om gelachen. “Dat deden wij vroeger toch ook, wat maakt dat nou uit, vinden we juist leuk, van die ondeugende kinderen, je zult maar van die brave hebben, die nooit iets uithalen…”

Met meestal nog een laatste optreden van de kinderen en een vette hap voor iedereen wordt het grote-mensen-feestje afgesloten voor de kinderen en voor sommigen van de grote mensen. Er zijn ook altijd grote mensen, die maar niet genoeg krijgen van zoveel gezelligheid en het grote-mensen-feestje nog voortzetten in café-bar-dancing ’t Paleis. Tot in de late uurtjes wordt nagepraat over onze (indien bestaande) eventuele leuke kinderen en hoe fijn en bijzonder onze vriendenclub wel niet is. Ik verheug me nu al op het volgende grote-mensen-feestje van mijn andere dochter!

IMG_9851

En zoals het een goed ouder betaamt (mits die ouder tijd heeft), sta ik dan in de gure wind langs het veld van het schoolvoetbaltoernooi van mijn dochter. En ik besef hoe dankbaar ik ben, dat geen van mijn kinderen het in hun hoofd heeft gehaald om op een teamsport te gaan. Ik blijf verstoken van de koude, donkere en vooral vroege zaterdagochtenden langs de sportvelden, vol ochtenddauw. En gelukkig voor mijn kinderen ben ik niet die schreeuwende moeder langs de lijn, want ook vandaag merkte ik weer, ik kan er wat van. Ik ben gewoon erg enthousiast en word per ongeluk bloedfanatiek van sporten. MAAR het gaat bij mij vooral om het plezier en niet zozeer om het winnen (toch?)!

IMG_9857 IMG_9842

Als een volwaardig voetbalmoeder draag ik een groene regenjas van RAINS (Make my Day in Nijmegen), zwarte broek van Marc O’Polo en sneakers van Nike.

IMG_9797.

Dag Vroom & Dreesman, ik hoop dat iedereen met veel geluk in de rij heeft gestaan. Ik kon het niet, vond het een zeer trieste bedoening.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s