“Dan gaan we dit jaar toch niet naar Oerol”

(tegeltjeswijsheid: Heleen Kalkman)

Vorige week: Âllo Âllo, tu veux un croissant et une bouteille de l’eau pour lunch? Or maybe just some fruit, an apple or a banana? Een mengeling  van gebroken Frans en Engels om onze uitwisselings scholiere van 14 jaar het een en ander duidelijk te maken of te vragen. Een week lang een Frans meisje in huis, dat communicatie naar een ander (lees: lager) niveau brengt. Ik spreek mijn talen redelijk, maar als de ander steenkolen Engels praat, ga je vanzelf op dat niveau mee doen. En dan hadden wij nog geluk! Want ik begreep van andere scholieren en ouders dat hun “uitwisseling”, niet of nauwelijks in hun bijzijn iets zei. Het is natuurlijk ook niet niks, om op zo’n jonge leeftijd naar een onbekend land te gaan, met een onbekende taal en onbekende gebruiken. Ons meisje kwam van het platteland, een boerderij waar de dichtstbijzijnde buren minimaal een kilometer verderop wonen. Waarschijnlijk niet eerder in het buitenland geweest, want de meeste Fransen gaan in eigen land op vakantie. Wat moet onze Aurore (prachtige romantische naam) een cultuurshock hebben gehad, toen ze ons huis, midden in een vrij grote stad, betrad.  Rommelig, druk, kleurrijk, uitzicht op het raam van de overburen. Uitstapjes naar Amsterdam, musea, winkelcentra, Beachfabriek, chillen met vrienden, het kon niet op. En wat was ik retetrots op mijn oudste dochter, die zich mega onafhankelijk en verantwoordelijk opstelde, alles in vloeiend Engels wist te vertellen en Aurore op haar gemak stelde, want tegen mijn dochter praatte ze gelukkig wel. En dan te bedenken dat ze zelf een paar maanden geleden in haar eentje op die afgelegen boerderij zat, bij die mensen die geen woord Engels konden. Had ik al gezegd dat ik trots op haar ben?!

Deze week: Extreme stilte in huis. Er komt gewoon niemand op kantoor boven werken, of waarschijnlijk zit iedereen op Oerol. Aan dat laatste wil ik liever niet denken. Hoe had ik kunnen beslissen niet te gaan dit jaar? O ja, om allerlei legitieme en disciplinaire redenen en ik besef ook wel dat het dit jaar echt niet haalbaar was. Maar toch! Ik ben in de afgelopen 16 jaar misschien twee keer niet geweest en dat was de schuld van mijn dochters, omdat zij toen in mijn dikke buik alle aandacht opeisten (had ik niet willen missen, hoor!) Verder is Oerol echt mijn dingetje: allemaal blije mensjes op mijn lievelings Waddeneiland, regen die overwaait, zon die doorbreekt, juttertjes die in snorretjes veranderen, zelfs Het Groene Strand dat in een steeds aantrekkelijker Betonning verandert….

Ik ben aan het werk en het is ook rustig in de winkel. Ik verveel me, heb alles aangevuld, etalages gemaakt, alles is keurig netjes. Er zijn weinig passanten en helaas nog minder mensen besluiten bij me naar binnen te gaan. Men wacht, of op mooier weer of op grotere afprijzingen. Met de mensen die zich wel binnen wagen, maak ik een gezellig praatje. Zou het opvallen dat ik om hun gezelschap zat te smachten?
Als een vrouw dan ook nog iets past, grijp ik mijn kans. Hier ben ik goed in. Al gauw staan we te keuvelen over van alles en nog wat en het lijkt of we elkaar al jaren kennen (met gepaste afstand natuurlijk). En ze gaat zwaar tevreden de deur uit met een LBD en een oudroze tricot blazertje. Ze bedankt me voor het fijne eerlijke advies en zegt dat ik het goede beroep gekozen heb, omdat ik er zo enthousiast en vrolijk van word. Lief!

Helaas houdt deze baan over een paar maanden voor me op, maar daarover een andere keer in mijn blog.

IMG_1094

Festival van dit weekend Mañana  Mañana in Hummelo, een gemoedelijk klein familiefestival van de Feestfabriek (Zwarte Cross).

IMG_1162

Mijn festivalkleding voor een mooie zonnige dag: zwart shirtje met lage rug (H&M), kokerrok met roze lippen print (H&M), bomberjack (ZARA), motorlaarzen (Bronx), buideltasje (NewYorker), zonnebril (River Island). Was ook een perfecte outfit voor Kids’n Billies geweest, maar helaas moesten we kiezen dit keer.

 

IMG_1147

IMG_1082

Voor Vaderdag konden de kids helemaal los gaan op hun vader: nagels lakken, schminken, versieren…er liepen heel wat kleurrijke vaders rond die dag.

IMG_1114

Oók zeer kleurrijk, “opa en oma” (hihi) bij Grootmoeders stoofpotje van Primeros-Produkties, één van de vele lekkere eettentjes op het festival, zoals The Cantina Mobilé en La Molina van kennissen. Echt erg fijn allemaal, ik zou wel iedereen willen uitnodigen voor dit soort leuke dingen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s