Wie maakt me los?

Ik durf best van mezelf te zeggen dat ik goed ben in verkopen. Mijn vriend zegt altijd dat ik, behalve kleding, ook wel auto’s of wasmachines zou kunnen verkopen, dat het lijdend voorwerp eigenlijk niet uitmaakt.  Maar nu is het moment aangebroken dat ik mezelf weer in de verkoop gooi, dat vind ik een stuk lastiger. Alsof ik op de markt moet gaan staan achter de Mieke-kraam en roep: Wie maakt me los? En dat het dan om mij gaat. Waarom wil iemand mij kopen, wat moet ik kosten, wat ben ik waard? Ik zal hoe dan ook binnenkort een nieuwe baan moeten gaan zoeken en vinden. Onze baas/franchisenemer stopt met ons filiaal van Marc O’Polo in Nijmegen. En nee, dat heeft niets met het kledingmerk an sich te maken, dat blijft gewoon bestaan, noch is mijn baas failliet. Hij heeft zijn winkels in Duitsland en wil alleen stoppen met de winkel in Nederland/Nijmegen. Dus per 31 januari 2017 staan mijn collega’s en ik op straat, zoals dat heet. Dus word ik weer gedwongen tot nadenken over mijn toekomstig arbeidsleven, wat wil ik en wat kan ik? Eigenlijk vind ik dit alles niet eens zo erg en dat kan ik uitleggen. Natuurlijk vind ik het erg jammer om mijn lieve collega’s te verliezen en ik zal het contact met de (vaste) klanten erg missen. Maar als ik realistisch ben, weet ik dat dit niet dé baan van mijn leven is. Dus ben ik ergens wel blij, dat ik weer op zoek ga naar iets wat daar dichtbij in de buurt komt.

Wat wil ik? Een baan met mensen! Collega’s of klanten, het liefst allebei. Want hoe graag ik soms ook alleen thuis ben of alleen zit te schrijven achter mijn laptop, ik wil dat niet altijd. Ik ga me dan snel eenzaam en moe voelen of téveel in mijn hoofd zitten. Van andere mensen krijg ik energie, input en dat maakt me creatiever en productiever. Bovendien ben ik van het sfeerbeheer en zorg voor vrolijkheid en teamgevoel op de werkvloer. Mode is mijn hobby en mijn vak, dus iets met kleding maakt het makkelijk voor mij, maar is absoluut geen must. Ik denk dat een functie als gastvrouw, bijvoorbeeld bij evenementen, mij ook goed zou liggen.

Wat kan ik? Als men enkel op mijn cv afgaat, dan zou men kunnen denken dat ik alleen met mode kan werken. Daarmee heb ik inderdaad de meeste ervaring, maar dat kun je veel breder zien. Kijk eens puur naar de eigenschappen/talenten die er voor nodig waren: verkopen, overtuigen, zelfstandig werken, teamplayer, organiseren, presenteren, inspireren. Die moet ik toch ook ergens anders kunnen inzetten, toch?!

Wat wil ik niet? Liever geen saaie baan, ik heb behoefte aan afwisseling en zelfstandigheid. Geef mij een opdracht en laat die mij op mijn manier uitvoeren. Komt goed! Alleen maar met targets werken (die haal ik meestal wel), gaat waarschijnlijk op den duur ook vervelen. Ik gedij het best op een combinatie van creativiteit en commercialiteit.

Wat kan ik niet? Mijn minste talent ligt op het gebied van administratie en waarschijnlijk ben ik niet heel goed in leidinggeven. Ik kan mensen wel goed aansturen, maar ben te snel vriendjes met iedereen en daardoor niet altijd streng genoeg. Verder loopt mijn hoofd altijd over van ideeën, waardoor ik gestrest over kan komen of op z’n minst chaotisch ben. Maar ik zorg altijd dat het goed komt en het werk af is! En ik ben perfectionistisch, wat in het verleden wel eens tegen mezelf werkte, maar tot volle tevredenheid van mijn werkgevers. Vroeger kon ik mijn grenzen niet aangeven (niet voelen), waardoor ik mijn werk altijd met 110% deed. Tegenwoordig voer ik mijn werk uit met een gezonde inzet van 100%.

En tot slot wil ik zeggen dat leeftijd, (bijna) 47 jaar in mijn geval, absoluut geen negatieve rol speelt. Ik geloof in mensen van mijn generatie. In de kwaliteit van hun studies (jaren ’90 en vroeger), hun naturel aangeleerde normen en waarden, hun arbeidsethos, hun sociale capaciteiten, hun loyaliteit, hun kracht.

Ik beloof mijn nieuwe baas hierbij plechtig, dat ik een trouwe hardwerkende werknemer zal zijn, met veel plichtsbesef en moraliteit. Ik moet echter wel opmerken, dat ik veel geleerd heb van mijn burn out en mijn grenzen voortaan wél zal aangeven.

Als iemand geen baan voor me heeft/weet, maar wél graag wil en kan investeren in mij als persoon, dan zal ik dat aanbod niet afslaan. Ideeën genoeg hier voor een eigen zaak, dus geloof in mij!!!

img_4318

Dit was mijn outfit op de tweede bruiloft deze maand. Een vintage-look jumpsuit met mijn gouden hakken eronder (beide H&M). Iemand moest hierbij denken aan David Bowie, dus dat zie ik maar als een groot compliment!

Verder ben ik deze week met mijn ouders naar een modeshow bij Van Tilburg mode in Nistelrode geweest. Ik heb tenslotte de liefde voor mode mede door mijn vaders’ toedoen ontwikkeld. Hier droeg ik mijn cropped jeans en oversized gestreept overhemd van ZARA. Lang wollen vest van H&M, enkellaarsjes van Lavorazione Artigiana? (wrsch gewoon gekocht bij Le Ballon of Sacha) en  cross-over tas van Mexx.

img_4365 img_4378

In het kader van beter naar mijn lichaam luisteren, nee leren zeggen en niet overal zo nodig bij moeten zijn, zeg ik dit weekend een heel leuk feestje in míjn Amsterdam af. De omstandigheden dwingen mij hiertoe: al drie weken grieperig, man een paar dagen weg en kids dus veel alleen, gewoon moeten werken, auto die niet wil starten… Eindelijk zeg ik een keer nee tegen een boel gezelligheid en kies voor een avond met mijn meisjes op de bank. Doet wel een beetje pijn, maar is óók heel gezellig en fijn! Lieve jarige vriendin, ik weet dat jij het begrijpt en ik maak het een andere keer goed met je. Veel plezier met de andere dames! X

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s