La couleur est rouge

We verwachten er eigenlijk niks van. Het is namelijk maar een dorpje van 1100 inwoners en ik zie de hele week geen kip op straat. Er is wel drie dagen geleden een soort klein supermarktje geopend, dus men hoeft niet meer voor iedere aardappel of kuipje boter naar het naastgelegen dorp te rijden. Als het markt is, op zondagochtend, staat er welgeteld één marktkraam, met groente en fruit. Als er een vrachtwagen over de brug over de Garonne rijdt, moet men even wachten, want het is er te smal om te passeren. Het dorpje heet Mauzac, op een half uurtje rijden van Toulouse. Mijn zwager en schoonzus zijn verhuisd. Wat een prachtige plek, wat ontzettend idyllisch Frans. We zijn uitgenodigd door de eigenaar van het enige café in het dorp, voor het cabaret op zaterdag. De hele week al voorpret, want wat zal het voorstellen, gezien de tl balken en de met haar imposante voorgevel op een prostituee lijkende gastvrouw? Ik had al zo’n voorgevoel dat we wel ons best moesten doen om er een beetje netjes uit te zien. Want zo’n happening in zo’n dorpje zou wel eens wat mensen op de been kunnen brengen. En ja hoor, nu we door het café door de achterdeur weer naar buiten gaan en vervolgens een Moulin Rouge-waardige ingang naar de zolder aantreffen, is het meteen duidelijk. Dit is een serieuze zaak. Tijdens het aperitief aan de bar, bekijk ik de toestroom bezoekers. Veelal bejaarden in hun mooiste glitter jurken en colbertjasjes. De mannen met ouderwetse vetkuiven, de vrouwen hun haren volumineus getoupeerd. Een jongere vrouw in haar nette blouse, met daar overheen nonchalant haar nog nettere Donald Duck trui om haar schouders geslagen. Een jong meisje in een ballonrokje, zoals ik in de jaren 80 droeg. Een uitgerangeerde “Nicholas Cage” heeft zijn beste zwarte kleding uit de kast gehaald, maar zijn vermoeide gezicht trekt alle aandacht. Verwachtingsvolle blikken, zenuwachtig gegiechel, men heeft er zin in. Als we de gordijnen doorgaan, zien we een kleine donkere zaal en gaan we meteen aan tafel. Het eten is helaas niet zo goed, maar het donkere podium daarentegen belooft veel. Het diner zit er nog niet in, of er klinkt muziek, de lichten op het podium gaan aan en de gordijnen schuiven open. Een man in zwarte kleding en een jolig gezicht doet het woord in veel te snel Frans. Hij schijnt grappig te zijn, gezien de reacties van het uitgelaten publiek. Hiertussen bevinden zich een echtpaar dat 45 jaar getrouwd is, twee bejaarde lesbische vrouwen die vandaag hun trouwgeloften hebben afgelegd (vast een unicum in zo’n klein dorpje) en ongeveer drie jarigen. Mijn zwager wordt nog met naam en toenaam genoemd als een soort van new best friend van de eigenaar, hij moet opstaan en krijgt net zoveel applaus als de newly weds. De kwalitatief goede zangeres zingt in haar zeemeerminnenjurk gelukkig een stuk rustiger, zodat ik de tekst kan volgen. De dansers en schaars geklede danseressen wervelen vrolijk over het te kleine podium.Terwijl er geen pauzes zijn en niemand meer iets drinkt, wordt er bij ons aan tafel een fles champagne ontkurkt, een cadeautje van de eigenaar voor zijn nieuwe beste vriend en gevolg (gniffel). Veel veren en hoofdtooien, veel gewapper met waaiers, stokken en paraplu’s, veel ronde billen en kleine borstjes. Het is écht Moulin Rouge in het klein! Nee, het is Le Moulin des Roches! Alle verwachtingen te boven, topentertainment!

img_4874 img_5160

img_5158

Een weekje Frankrijk in de herfstvakantie is een luxe, die ik niet overbodig wil noemen. Ik was er wel weer aan toe. Zo’n opheffingsuitverkoop (op onze ruiten staat ofheffingsuitverkoop, foutje van de Duitsers, maar niemand die het door schijnt te hebben) hakt er wel in. Alle rustige momenten om snel iets te eten, stiekem te gaan plassen of even te gaan zitten, zijn totaal verdwenen. Er zijn constant mensen in de winkel en voor onze “netjes gevouwen” begrippen, is het een complete mess. Er zijn ook al klachten geweest over het feit dat wij de nieuwe net geleverde collectie meteen bij binnenkomst afprijzen, andere Marc O’Polo dealers zijn hier, terecht, niet blij mee. Maar voor onze klanten een feestje natuurlijk, dus kom nog even kijken/kopen nu het nog kan. En verwacht geen tientjes werk, we hebben het hier wel over het “dure” en kwalitatief hoogwaardige Marc O’Polo!

Hieronder zie je onze residence, we waanden ons als god in Frankrijk in het huis van(schoon)zus, zwager en twee neefjes. Met prachtige avondluchten en vanaf het terras in de verte uitzicht op de Pyreneeën.

img_4948 img_4949

img_4857

Rustgevende wandelingen langs de Garonne, als tevens shopsessies in Toulouse. Op een zonnige dag draag ik een wijde jeans van Marc O’Polo, een vrolijk zomers printblousje van New Look en een bomberjack van Zara.

img_4895

In de stad ga ik voor mijn zwarte skinny cropped pants van Marc O’Polo, gestreept blauwe overhemd van Zara met een oversized mannenjas van Zara Man, tas van Mexx. Zowel met recreatief wandelen als geoefend shoppen, is het belangrijk goed en comfortabel schoeisel te dragen, mijn witte Nikes dus. Toulouse is de vierde grootste stad van Frankrijk, een echte studentenstad en het heeft prachtige gebouwen én winkels.

img_4791

Een week rust gehad, de zon schijnt weer, ik heb afspraken staan i.v.m. een eventuele nieuwe baan en ik heb vanmorgen een paar items van Kenzo X H&M gescoord…Het leven lacht me toe! X

 

 

Een gedachte over “La couleur est rouge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s