Buikpijn

BAM! Het nieuws slaat bij me in als een bom, alsof het een persoonlijke aanslag in mijn omgeving betreft. We hadden besloten te stoppen met het abonnement op de krant en alleen nog maar digitaal het nieuws te volgen. Dat scheelt tenslotte tijd en geld. Toch miste ik de papieren krant in de bus op de vroege ochtend iedere dag. Dat mijn dochter van beneden in de gang riep, ‘hier is de krant’ en dat ik ‘m dan al klaar legde om op een rustig moment te gaan lezen. Tegenwoordig moet ik de leesbril er meteen bij leggen. Maar zonder abonnement zocht ik op internet naar Nu.nl, de Gelderlander, het AD, maar had ik liever dat onmogelijke papieren gevaarte waar ik bewust plaats voor moest maken op tafel. Onder het genot van m’n kopje koffie pluisde ik iedere centimeter van het papier uit. Het is misschien ouderwets, maar het leest en voelt écht anders. Bovendien is de krant na het lezen altijd wel ergens goed voor. Zoals snippers voor een pinata, inpakken van breekbare dingen, verstoppen van cadeaus in de surprise, om ergens onder te leggen bij het schrijven, zodat de pen niet doordrukt in de houten tafel… En het staat nu eenmaal gezellig én ‘intellectueel’ om de krant quasi nonchalant in de huiskamer rond te laten slingeren. En dan heb ik het niet over de Telegraaf natuurlijk. Inmiddels zijn we weer geabonneerd op de Volkskrant.

Ik volg dagelijks het nieuws, maar soms voel ik me zo naar dat ik het liever zou laten. Een ambassadeur live dood geschoten zien worden door de man die eerder nog achter ‘m stond, degene die zijn veiligheid zou waarborgen. De mega vrachtwagen, die op publiek inrijdt, niets of niemand ontziend. De eigenlijke chauffeur, die uit alle macht probeert de dader tegen te houden, maar machteloos moet toezien hoe zijn vrachtwagen alles en iedereen verplettert. De zoveelste vuurwerkramp in Mexico, de paniek en het helse geluid van de knallers. Terwijl Bol.com dat enge spul gewoon met de post verstuurd. Coaches en trainers, die hun macht misbruiken bij kinderen, die zo graag de topsport willen bereiken en daarom angstig hun mond houden. Twee jongens (kinderen), die met hun schooltas op een lammetje z’n hoofd slaan, net zo lang tot het kleine zachte aaibare hoofdje bezwijkt. Wat moeten we nu van dit nieuws maken? Onbegrip voor rampen die zich kunnen herhalen, omdat vuurwerk nu eenmaal zo geliefd is in een land of omdat het zo verdomd handig is pakketjes met de post thuis te krijgen. Ach, die paar doden in de zoveel jaar. Walging dat mensen moedwillig levens nemen, dat een leven meer of minder niet uitmaakt, zolang het voor een hoger doel is. Het geloof? Ongeloof, omdat kinderen het in zich hebben een schattig levend wezen gewelddadig dood te maken. Zijn dit de seriemoordenaars van de toekomst? Zitten zij later achter het stuur van de vrachtwagen of staan zij met een geweer rond te schieten in een homo club? Ik heb buikpijn.

En het begint al, omdat men elkaar niet kan laten. Altijd maar weer het slechte in elkaars bedoelingen zien. Kritisch zijn om het kritisch zijn, niet om de juiste reden, maar vanuit boosheid. Negatieve gedachten bij elkaars foto’s en verhalen, terwijl ze onschuldig zijn. Zoals een vrolijke foto van een kantoorborrel en dan als commentaar geven dat er blijkbaar geen gelijke verdeling tussen vrouwen en mannen op dat kantoor is (er staan meer mannen op de foto) en dat er geen ‘kleurtje’ tussen zit. Is dat hoe we tegenwoordig naar foto’s kijken? Moeten we de mensen eerst casten en door een regisseur op hun plek laten plaatsen? Oké, een prima maatschappelijke discussie, een feit waaraan nog veel verbeterd dient te worden. Maar… als reactie op een onschuldige gezellige foto? Echt, mijn mond viel open. Mensen maken zich overal druk om, druk om anderen. Laat elkaar vrolijk en gelukkig zijn. Laat elkaar leven. Laat elkaar geloven. Laat elkaar zijn. Laat elkaar!!

img_5905 img_5906

Even wat nieuws op het persoonlijk vlak. Ik kreeg een afwijzing per mail voor een sollicitatie bij Costes, een functie als verkoopmedewerker, gewoon op de winkelvloer. Eitje voor mij, dacht ik arrogant. In hun antwoord de legendarische woorden aan mij gericht, ik citeer: “Bij de selectie hebben wij voornamelijk gelet op ervaring, opleiding en affiniteit met mode”. Nu breekt mijn klomp, zakt m’n broek af, weet van verbazing niet meer wat ik moet zeggen. Ik heb mijn hele leven al in de mode gewerkt, soms ook in de winkel, zelfs als filiaalmanager. Ik heb een specifieke opleiding voor dit vak gedaan, Textiel Management Opleiding. En ik heb toch aardig wat affiniteit met mode, zou ik zo zeggen. Ik leef, droom, ben mode. Ik zal eerlijk bekennen dat ik hierop gereageerd heb met ongeveer bovenstaande woorden. Normaal gesproken zou ik het zo laten, maar nu was ik verongelijkt. Ze hebben me gewoon afgewezen op mijn leeftijd, dat mogen ze natuurlijk niet zeggen, dat begrijp ik. MAAR om dan met deze argumenten aan te komen! Daaruit blijkt dat ze mijn cv niet eens verder gezien hebben, ze zijn bij mijn geboortedatum blijven steken! Lieve lezers, ik heb nog een maand, wie heeft/weet een baan voor me??!!

img_5319

Ik heb nog geen kerstoutfitje uitgezocht voor dit jaar, maar op deze foto draag ik een gebreide lange jurk van Marc O’Polo met een legging van Leg-Inc en schoenen van Le Ballon. Ook leuk met sneakers of platte boots.

img_5981 img_5950

Gewoon gezellig fröbelen en samenzijn, dát wil ik. Nogmaals fijne feestdagen allemaal, vrede op aarde en wees lief voor elkaar! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s