Rijden als een kerel

Ik heb altijd iets met autorijden gehad. In een steeds terugkerende droom vroeger, droomde ik vaak over een automobiel waar ik in reed, dat na een tijdje ineens optrok en in een soort vliegtuig veranderde. Voor mij voelde dat als een enorme vorm van vrijheid. Misschien herkende ik dat later in het fenomeen autorijden. Ondanks mijn faalangst voelde ik me meteen zeker in een auto en was er ook thuis. En voor mijn rijbewijs, theoretisch en praktisch,  slaagde ik dan ook met gemak in één keer. Ik herinner me nog de harde enthousiaste klap op mijn been van mijn rij instructeur, omdat ik de enige slagende die dag was. En ik was thuis de enige die het in één keer haalde. Kortom, triomf alom, dit was iets wat ik goed kon.

En ja, de auto gaf me vrijheid. De wereld lag voor me open wanneer ik mijn tas achterin gooide, de sleutel in het contact omdraaide en vertrok. En ik was ook nooit bang, terwijl ik toch een paar aanrijdingen gehad heb. Nou, nooit. Misschien wel die ene keer, dat ik hoogzwanger in een oldtimer reed, zonder gordels en de rem doortrapte. Ik reed niet hard, was onderdeel van een soort langzaam rijdende file en botste zachtjes op de auto voor mij. Maar ik was zó kwetsbaar, met die ongeboren baby in mijn buik, dat het toch eng was. Dat zag de politie gelukkig ook en reed voor me uit op de vluchtstrook om de filevorming te vermijden. Achteraf moet ik wel lachen als ik mezelf daar achter het mooie stuur van die prachtige Peugeot 404 zie zitten, met een hele dikke buik die waarschijnlijk uit een te opvallende bontjas piepte. Vast een mooi plaatje voor de kijkers in de file.

De auto bracht me regelmatig naar Amsterdam en naar andere belangrijke plaatsen, maar werd pas echt onmisbaar toen ik vertegenwoordigster werd. Nu was mijn (lease)auto ineens een verlengde van mijn werk, van kantoor, van mijn bureau. Het was eind jaren ’90 toen mobieltjes nog schaars waren, handsfree nog geen woord was en roken nog gezond was. En alles gebeurde in die auto. Het was mijn vervoersmiddel, mijn kantoor, mijn huis, mijn kantine, mijn alles. Dus met een sigaret in de ene en de mobiele telefoon in de andere hand, terwijl mijn knieën het stuur op z’n plek hielden. Intussen de dop op de fles water terugdraaiend en de hap brood doorslikkend. Mijn god, wat was ik handig in die auto. En het mocht gewoon allemaal. Ik had altijd de neiging om net iets te laat te vertrekken, maar dat had ik dan al ingecalculeerd in mijn reistijd. Deze zou ik namelijk met gemak een paar minuten kunnen inkorten door iets harder te rijden dan wettelijk toegestaan was. En zo begon ik te rijden als een kerel. Rechts inhalen, bumperkleven, toeteren, alles was geoorloofd in de strijd tegen de klok. Met name de strijdlustige blik naar mijn buurman voor een rood stoplicht en de kunst van het snelst optrekken, waren helemaal mijn stijl. Haha, mannen waren nooit voorbereid op het feit dat een vrouw dit belangrijk zou vinden. En dus won ik, meestal. Het lukte me om mijn lease auto’s echt letterlijk secondes sneller te maken door dit gewoon vaak met ze te oefenen. En oh, wat was ik blij toen we per ongeluk een V6 hadden aangeschaft. De buitenkant was niet echt smaakvol, de spoiler zeker niet, voor het geluid schaamde ik me wel, maar ik reed iedereen eruit. En daar ging het tenslotte om.

Ik moet me echt inhouden en me gedragen als mijn kinderen bij me in de auto zitten. Die moeten namelijk opgevoed worden en zien mij als voorbeeld, ai. Dus verzin ik allerlei excuses voor het te harde rijden, lompe inhalen en eventuele toeteren. Het ligt namelijk echt altijd aan de andere automobilist, die kan echt niet rijden. Dus.

img_6556

img_6557

Ik zeg het wel vaker, wie wat bewaart… Dus kan ik met gemak een rood oud fluwelen blazertje (New Look) aan voor één van mijn sollicitatiegesprekken. Tenslotte is fluweel weer helemaal on trend dit seizoen. Gewoon een simpele zwarte basis col (Mexx) eronder en bijvoorbeeld op een leren skinny van H&M. Soms in combinatie met een kittig hakje of zoals op deze foto kistjes van Nubikk. En GO!

 

 

2 gedachten over “Rijden als een kerel

  1. Weer een leuke blog Mieke! Prettig om te lezen en herkenbaar vooral als je veel op inkoop bent!
    Was van de week op weg naar de GDS in Düsseldorf en…jawel velvet boots gescoord en natuurlijk weer een prachtige collectie van Nubikk..😉 Op de terugweg met Mac Donalds op mijn schoot, etend en rijdend naar huis, belluh mag nie..maar dat wel! Zou zeggen: “de koffie staat klaar in Lauwe!” Groetjes Monique Skoen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s