Paarse regen

“Ik voel me keigoed, ik voel me keigoed, jullie kunnen mij niks maken! Ik voel me keigoed, ik voel me keigoed, ik schreeuw het van de daken!” De tekst van Hans Teeuwen achtervolgt me deze dag als een vrolijke mantra. Dit had ik bij het opstaan in de ochtend niet kunnen bevroeden. Toen de wekker ging, weigerden mijn ogen open te gaan en mijn lijf voelde alsof het teveel gesport had, wat geenszins het geval was. Mijn dochter begon meteen enthousiast over de plannen voor de avond en daarvan stortten mijn geest, lijf en leden volledig in. Ik overwoog om na het vertrekken van de kinderen nog terug te keren naar mijn zeer aanlokkelijke bed. Maar ik wist dat dat niets zou oplossen en alleen zou betekenen dat ik me later nog rotter zou voelen vanwege de verloren tijd. En plotseling, als sneeuw voor de zon verdwenen mijn vermoeidheid en slechte ochtendhumeur. De wallen bleven helaas, maar daarboven begonnen mijn ogen langzaam te sprankelen en dit ging niet meer over. Dit was míjn dag! De vlinders dwarrelden vrolijk door mijn buik en de creatieve ideeën brachten mijn hoofd op hol. Waarom zomaar ineens het knopje spontaan omgezet werd, van moe naar energiek, van negatief naar positief, van passief naar actief, is me een raadsel. Niettemin nam ik dit onverwachte cadeautje dankbaar in ontvangst.

 

 

Het zou kunnen dat de fijne dag van gisteren er iets mee te maken had. Zomaar een zomerse dag vol vrijheid, muziek en liefde. Zomaar een dag vrij nemen om met mijn nichtje naar Amsterdam te gaan. Zomaar op een doordeweekse dag iets leuks doen. Onze gezamenlijke liefde voor Prince bracht ons bij de Beurs van Berlage bij de tentoonstelling over onze held. We zouden eigenlijk met ons drieën gaan, maar er kwam bij een lieve vriendin iets tussen. Het heeft zo moeten zijn. Het zou voor haar als niet-fan een verschrikking zijn geweest. De tentoonstelling is vooral voor echte liefhebbers interessant. Welwillende bezoekers met koptelefoon staan ongegeneerd hardop te zingen en draaien hun heupen mee op de sexy muziek van hun idool. Het “onuitspreekbaar” symbool O(+> voor eeuwig getatoeëerd op hun arm. His Royal Badness’ kleurrijke kabouterpakjes met bijpassende 10 centimeter hoog gehakte laarsjes ontroeren alleen de hardcore fans. Het naakte lijf van het besnorde langharige idool op een wit paard met vleugels (Prince, 1979), lokt alleen bij de ware fan een lichamelijke reactie uit. De ietwat ranzige tanga met panterprint laat alleen de echte liefhebber nog meer liefhebben. Dit was iets van ons. Velen zullen ons niet begrijpen (ook heel veel wel), maar mijn nichtje en ik hadden niets anders nodig dan een wederzijdse blik van herkenning en liefde voor deze magnifieke muzikant. Zijn briljante intieme teksten playbackten we geluidloos naar elkaar, als ware het een pantomime spel. We waren ongeveer elf jaar en smoorverliefd. De elpees werden grijs gedraaid, de teksten van voor en achter uit het hoofd geleerd, de film Purple Rain minimaal duizend keer bekeken. De ontluikende seksualiteit van de puberteit kwam hierdoor in een stroomversnelling, harten gingen sneller slaan. En de minuscule lengte van deze oudere muzikant werd hem vergeven. Iemand zei ooit tegen mij over zijn relatie met een grotere vriendin, “in bed zijn we even lang” (ben benieuwd of deze iemand dit leest en zijn woorden herkent). Alles vergeef ik mijn Prince op het witte paard, zolang mijn hart een sprongetje maakt bij het horen van zijn muziek, behalve misschien zijn vroegtijdige dood. Een dag vol nostalgie, ook omdat we daarna uren lang op het terras van café De Jaren over het water uitkeken en ons bijpraatten alsof het een lieve lust was. Met ieder wijntje lachten we harder om elkaars verhalen én om de vele opvarenden, die ons meestal onbedoeld vermaakten. Het avondeten voor het thuisfront werd vergeten, treintijden niet langer belangrijk. We waren weer jong en vrij. En dan De Jaren! Ik kwam er tijdens mijn studie Theaterwetenschappen heel vaak, want onze faculteit zat een paar deuren verderop (nu zit er Geesteswetenschappen). Ik hou er normaal gesproken van om met onze tijd mee te gaan, maar dat dit café, bijna 30 jaar(!) verder,  werkelijk nog precies hetzelfde was gebleven, verraste me aangenaam. Soms is goed, gewoon goed!

Nog even een kledingstuk dat ik wil belichten, namelijk deze lange overslag panterrok van een vaag merk. Soms ben ik bang dat ik beetje een Nelly (Veerkamp)word, met mijn vele panterprint kleding. Maar ik ben er nu eenmaal gek op! De rok combineer ik hier met een eenvoudig zwart T-shirt van H&M en stoere boots van Nubbik. Het kan echter ook mooi gestyled met een stoer band T-shirt, simpel wit shirt of juist een felle kleur er op en met witte sneakers of zomerse plateaus. Make it your own! X

 

4 gedachten over “Paarse regen

  1. Hoi Mieke, wat grappig omschreven weer; ik ben fan 😊 en ook omdat je me “de mieke” geleerd hebt!
    Ik pas de “neem een punt, draai ‘m rond, en stop dit in je broek”, (klinkt raar voor de leek) regelmatig toe.
    Dankjewel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s