Kak

Ik vond het maar een ‘kaksport’, dacht ik. Hoewel ik al jaren die andere ‘kaksport’ beoefende, namelijk tennis, vond ik hockey echt een stap te ver gaan. Bovendien leek het van mij verwacht te worden, op hockey gaan, want alle andere kinderen van de Lions (waar mijn vader lid van was) zaten er ook op. En recalcitrant als ik toen al was, wilde ik alles behalve doen wat van mij verwacht werd. En ook tijdens de gym op school kon hockey me niet bekoren. Ik sloeg zelfs één van de nieuwe schoolsticks bij het eerste gebruik kapot. En toen was ik 16 en gingen vriendinnetjes van mij op hockey. Ik liet me overhalen, maar dit was mijn eigen gekozen moment. Hartstikke laat natuurlijk, alle meisjes zaten in het eerste team, waren supergoed, want waren in hun jonge jaren al begonnen. Dus vormden wij, omdat we zo ‘oud’ en onervaren waren het nieuw gevormde team Dames 2. En wat iedereen mij eerder al verzekerd had, een teamsport is verdomde leuk! En het fijne van Dames 2 was, dat wij pas het veld op mochten als alle goede teams klaar waren. Dus niks niet voor dag en dauw opstaan in het weekend. Gewoon uitgaan tot diep in de nacht op zaterdag en zondag pas, met een kater, om 13.00 uur het veld op. Leuke gezellige teamgenoten, die net als ik, het spelletje voor de lol deden. Ik weet nog dat een vader van een vriendin van mij onaangekondigd kwam kijken. En laten wij nu net die dag een andere kleur shirt aan hebben, omdat de tegenpartij dezelfde clubkleuren had. Dus die vader komt opgetogen en trots thuis met het idee dat wij de tegenpartij met 10-0 hadden ingemaakt. Helaas waren wij dus die ingemaakte partij. Maar dat kon de pret niet drukken. Toen ik mijn rijbewijs had, reed ik regelmatig met mijn peugeotje 205 heel Nederland door. Bij de verkeerslichten deden we dan een wedstrijdje wie het hardst en het snelst kon optrekken. Dus ergens zat toch wel die drive om te winnen, dat fanatisme 😉 We wonnen zelden een wedstrijd, maar hadden de grootste lol. Zelfs toen ik in Amsterdam ging wonen, reed ik twee keer in de week naar Maas&Waal om te hockeyen. Ik herinner me dat we bij Tijl Uilenspiegel in Nijmegen gingen eten, het restaurant bij uitstek voor grote groepen en vrijgezellenfeestjes. Ik had eigenlijk toen geen idee waar het ergens in Nijmegen gelegen was en nu woon ik er toevallig al 18 jaar naast. En kom er nooit meer. De hockeytoernooien waren het ultieme geluk ! Het ging nauwelijks om de sport, het was al bijzonder als je op tijd voor je wedstrijd was na een nacht lang drinken en feesten. Ik begon hockeyen steeds leuker te vinden. Ik stond rechts half en rende de longen uit mijn lijf. Ik leerde één van mijn beste vriendinnetjes daar kennen, dat is ze nog steeds, zij was onze keepster. Soms speelden we met vliegende keep en kwam ik ook aan de beurt. Ik weet nog dat ik daar in dat onmogelijke pak in de goal stond, me probeerde op de bal te focussen, terwijl mijn toenmalige vriendje achter me stond uit te leggen waarom hij vreemd was gegaan. En of ik hem wilde vergeven. Om gauw van deze afleiding af te zijn, gaf ik hem zijn zin, maar na de wedstrijd heb ik hem toch de bons gegeven. Ik zat ook altijd te klooien met mijn lenzen, dus speelde ik een keer met mijn goede bril op (natúúrlijk had ik geen sportbril, dat zou ‘voor schut’ zijn). En toen kwam zo’n snoeiharde hockeybal precies op mijn neus. Bril kapot en een snee in mijn neus, de brillenglazen waren toen nog van echt glas. Mijn benen waren altijd bont en blauw, mijn kuiten uit de kluiten gewassen. En toch dat extreem korte rokje aan. Wat een heerlijke herinneringen!

Ik ben altijd blij geweest dat mijn meiden niet op een teamsport zijn gegaan. Maar dat zegt alles over mijn onmogelijke luiheid om in de weekenden op onmogelijk vroege tijdstippen en in onmogelijke weersomstandigheden langs de lijn te gaan schreeuwen dat ze harder moeten lopen. Maar stiekem vind ik het ook heel jammer, want ik weet hoe leuk en leerzaam een teamsport is. Toch zijn mijn meiden gelukkig wel sociaal opgedroogd. En kijk naar mij, het is nooit te laat voor een teamsport!

Jaja, we konden het toch niet laten. Met een Sarah-masker op een lied zingen voor onze vriendin die 50 wordt (ja, die van het hockeyen, dus 34 jaar geleden). Het hoort er toch een beetje bij. Dus hier zijn we druk en zeer fanatiek aan het repeteren. Mijn ‘campingoutfit’ bestaat uit een witte blouse en lakleren broek, beide van Marccain, teenslippers van Sacha en voor het jas-aan-jas-uit-weer mijn wollen jas van Mexx. De outfit voor het uiteindelijke grandioze optreden bestond uit Sarah-masker, legging, teenslippers, hemd/blouse en glas wijn met sigaret. “We’re going to Ibiza” (ons cadeau voor volgend jaar).

Deze groene outfit is al eerder voorbij gekomen (jurk van Kocca, leren bikerjacket van Arma, plateausneakers van Tommy Hilfiger), maar het gaat natuurlijk om onze nieuwe bank (via mijn lieve vrienden van DT-69)! Zo blij mee!!! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s