Bon bini

“Hé, waarom staat mijn naam hier? Huh, ga ik ook mee?” We zitten na de drukte van weer een festival organiseren, eindelijk weer eens met z’n viertjes als gezin samen te eten. Ik weet dat Diederik over twee weken met de Memphis Maniacs mee naar een optreden op een festival op Bonaire zal gaan. We praten hierover en hij drukt mij quasi achteloos een A-viertje in de hand met daarop de vluchtgegevens. Ik denk nog, wat moet ik er mee, waarom valt daar iets voor mij op te zien? En dan valt mijn oog op mijn naam, die luid en duidelijk tussen de andere namen van band en crew staat. Met een gezicht vol verbazing en ongeloof kijk ik op en zie de drie intens lieve gezichten van mijn gezinsleden, met ingehouden lach en enorme pretoogjes. Langzaam dringt tot mij door dat ze een onderonsje hebben, een verrassing. Voor mij! “Je wordt volgende maand 50 en we zijn bijna 20 jaar bij elkaar.” Diederik en ik zijn eigenlijk nooit zo attent of romantisch voor elkaar, verrassen elkaar zelden, hoeft van ons niet. En daarom komt het nu echt binnen, oprecht uit z’n hart. “Maar ik moet toch gewoon werken, ik kan echt geen vrij krijgen in deze tijd?” Ook dat is allang geregeld met mijn baas, ze zit in het complot en ik heb niets gemerkt. Surprise! Ik ga een week naar Bonaire!

Bon bini na Bonaire
Kas Hamaka
Kleurrijk Bonaire
MM Magnabad

Met een houten kop en prikkende ogen van de jetlag, denk ik terug aan afgelopen week. Het is maar een week, maar voelt als een compleet deel van mijn leven. Ik ben ooit met de Enge Buren op Curaçao geweest en dit is mijn eerste keer op Bonaire. Alsof het eerste eiland Terschelling is en nu zijn we op Vlieland, mijn twee lievelingseilanden in Nederland. De reis valt me mee, beetje geslapen en aardige, redelijk onzichtbare buurvrouw. Het onthaal op het vliegveld staat symbool voor de warmte en gastvrijheid die ons de hele week om(w)armd heeft. Er staat een heel ontvangstteam klaar met dezelfde festival shirts en een bordje met de bandnaam erop. Er worden handen geschud en namen uitgewisseld. Namen die op dat moment snel worden vergeten, maar die in de loop van de week zeker beklijven. Die door Facebook zelfs voor altijd blijven hangen. Kleurrijke goodiebags worden met liefde in onze handen gedrukt, niemand mag vergeten worden. Er worden foto’s van ons en met nog een andere band (The Originals) gemaakt, we lijken wel net echte beroemdheden. We krijgen grote pick-ups, die we zonder enig contract of controle, maar in goed vertrouwen, mee krijgen. De enige voorwaarde is, de auto nooit op slot doen, niet roken in de auto en de ramen altijd open laten. We worden opgehaald door Audrey, een echte realityster uit ‘Ik vertrek’ van 9 jaar geleden. Mijn (enige) mede vrouwelijke reisgezel heeft zich goed voorbereid en de aflevering teruggekeken. Zij houdt mij volledig op de hoogte van alle feitjes en fluistert me op de nodige momenten de nodige info in. Ik heb me helemaal niet in de reis of Bonaire ingelezen, ik laat me in alles onderdompelen en geniet van alle onverwachte gebeurtenissen. We krijgen gesponsorde vouchers voor de hele week voor ontbijtjes, lunches en diners in diverse mega goede restaurants: Joe’s, RumRunners, Breeze ’n Bites, Chefs Bonaire. De auto’s worden aangeboden en geleverd door Fairmiles. Gesponsorde slaaplocaties zijn Kas Hamaka (ons fantastisch idyllisch en autentiek Antilliaans huisje), Sorobon Beach Resort, Courtyard by Marriott Bonaire en Eden Beach Resort. Bovendien worden we nog uitgenodigd om uit te komen kateren na het festival op het luxe Delfins Beach Resort (samenwerking met Jonnie Boer), wat zeker ook geen straf is. Ik noem ze even omdat ze het allemaal tienduizend keer verdienen!!! Wat een luxe, wat een rijkdom deze trip! Ik heb geen wensen en verwachtingen, deze reis is één groot cadeau voor me. Ik heb een week lang lopen stralen en genieten. We krijgen één avond een speciaal diner aangeboden door Han en Mark van Chefs, een recentelijk nieuw geopend culinair restaurant. We worden zeer welkom ontvangen met bubbels of een biertje, deze blijken we dan weer door Sanne Hans (Miss Montreal) aangeboden te krijgen. Werkelijk, ik voel me hier koning te rijk, net een prinses of beroemdheid. Het restaurant bestaat uit één grote bar met 12 (max 16) stoelen er omheen en de twee chefs koken voor ons in het midden. Ik heb nog nooit zo lekker gegeten en de bijpassende wijntjes smaken subliem. Onze topchefs staan een paar uur later op het festival lekker uit hun plaat te gaan bij de Memphis Maniacs. Mooi zo! En gelukkig maar, want helaas heeft Spargo (ja, die van You&Me) voor ons het strand door saaiheid bijna leeg gespeeld. Wel ontzettend lieve mensen, dat moet gezegd worden. Trafassi daarentegen, zorgt dat je ‘Lik maar aan mijn lollie’ helaas niet meer uit je hoofd krijgt. Barry Hay met The Originals samen konden de avond ervoor het publiek beter bekoren. En de Memphis Maniacs wisten de voetjes van het zand te krijgen bij de nog enthousiaste aanwezigen. En zo was het een geslaagde eerste keer van het Bonaire Beach Festival!

Bij de scheetjes
Chefs Bonaire
Dé Chefs

Ik ben altijd al onder de indruk geweest van het ‘domino effect’ in het leven. Alles heeft met elkaar te maken, op elke stap die we zetten volgt een andere stap, iedereen is verbonden met elkaar. Zo kent Han van Chefs mijn ‘kleine’ nichtje, toen ze samen met haar man, allebei ook kok, in Frankrijk een kasteel uitbaatten. Hoe toevallig. De eigenaar van Fairmiles blijkt de oude chauffeur van The Shavers en oprichter van de Officiële Bakkebaardenclub Holland/Sideburns (waar Diederik lid van was). Hoe toevallig. De serveerster bij Jibe City is een vriendin van het stiefzusje van een bandlid én de beste vriendin van de broer van míjn beste vriendin. Deze broer woont ook op Bonaire, komt dus gewoon uit Groesbeek en iedereen kent hem op Bonaire. Ik zoek hem gewoon even op. Hoe toevallig. De man op het vliegveld, waaraan ik vraag of hij de broer is van Jan, de eigenaar van Stortemelk op Vlieland, is helemaal niet zijn boer, maar kent wél een Jan. Hoe toevallig. Deze Jan blijkt Jan de Hoop te zijn en is, volgens eigen zeggen, zijn beste vriend, ze maken samen een programma op Radio Gelderland. En hij vertelt meteen maar even dat hij zelf de voice-over is van Chateau Meiland, mocht ik zijn stem herkennen (?) En laat een collegaatje van me mij nu altijd Martien (Meiland) noemen. Of dat nu een compliment is… maar het cirkeltje van verbintenissen is weer rond. Zowel onze huisbazen van Kas Hamaka, Audrey en Joop, als Hans en Karin (‘de scheetjes’) van Flamingo Adventure Golf zijn ex-kandidaten van het tv programma ‘Ik Vertrek’. Dé Adventure Golf waar wij dan weer gaan midgetgolfen en waar de broer van mijn beste vriendin weer tegenover woont. Hoe toevallig. De dj van het Bonaire Beach Festival en tevens mede organisator, blijkt niemand minder dan Ferry Maat te zijn. U kent ‘m nog wel, van de Soulshow vroeger. En Ferry blijkt weer dezelfde lichte huid te hebben als ik, in zijn jonge jaren compleet met rood haar en sproetjes. Hoe toevallig. En Jan Kees den Hartog, die ook in de festival commissie zit, heeft vroeger gewerkt met een bandparodist en kent Jochem van Gelder, en dus Beneden-Leeuwen, uit die tijd. Jochem, die dan weer mijn achterneef is. Hoe toevallig. En deze JK is schrijver, net als die andere JK, bezig met zijn derde boek in een thriller serie onder de naam Den Hartog, want JK was al bezet en hij schenkt mij zijn tweede boek op het vliegveld als we naar huis gaan. Omdat ik ook schrijf, zegt hij. Hoe toevallig. En zijn uitgever zit in Beek-Ubbergen (naast Nijmegen), waar tegenwoordig een paar van onze beste vrienden wonen. Hoe toevallig. En Jan Kees heeft vroeger een paar horeca zaken in Nijmegen gehad, zoals de Waagh, waar ik dan weer om de hoek woon. Hoe toevallig. En Barry Hay fluistert tijdens het maken van een foto zwoel in mijn oor (tong er bijna in), “zullen we doen of we dronken zijn?” En hij is gewoon ook écht dronken. Hoe toevallig.

En dan te bedenken dat ik niet in toeval geloof.

Jaja, je zult dit maar allemaal meemaken in één week. En dan is Bonaire zó klein, maar de wereld blijkt nog kleiner. Mashá danki mooi lief Bonaire! X

Jawel ze zijn het echt, Spargo
Lik maar aan mijn lollie
Hay hay

2 gedachten over “Bon bini

  1. Wat een mooi stuk Mieke, de organisatie begint bijna te blozen. Geweldig dat je het zo leuk hebt ervaren op Bonaire. Hopelijk bon bini bèk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s